არ დამეკარგო თქო, გაფრთხილებდი,
შენთან განშორება არ მიყვარდა,
უშენოდ ვეღარ ვძლებ, სად წავალო,
ამბობდი ღიმილით დარდიანად.
როგორც ავადმყოფი, დავრდომილი
ველოდი ტკბილ სიტყვას და კურნებას,
ვშიშობდი ერთხელაც წახვიდოდი
და ვერ გაბედავდი დაბრუნებას.
ფეხქვეშ ფიანდაზად გეგებოდი,
გიქებდი სინაზეს და სიტურფეს,
თავი მოგაბეზრე შორით ტრფობით,
ჩემი ყურადღებით შეგაწუხე.
წახვედი, ძნელია ასატანად
სევდით გათანგული ხეიბარი,
სათქმელ-საზრუნავიც გაგითავდა
და სხვა რეალობა შეიცანი.
ტკივილად ვიქეცი მხოლოდ შენთვის,
ისე გეცოდები, გეტირება,
ცრემლებს მიმალავ და გამირბიხარ,
შეგატყობ და გული მეტკინება.
იქნებ ისე ძლიერ მოგენატრე,
საშველად მოუხმე მარტოობას,
მირაჟად ქცეული სიყვარული
დაეცა, ვერ შეძლებს წამოდგომას.
მგონი თან გიყვარვარ და თან მდევნი,
გულწრფელი გრძნობების მოკვლას ცდილობ,
მაგას მირჩევნია მე მომკლა და
მერე სიყვარულით დამიტირო.
მალე ამ ღამესაც დილა შეცვლის,
მადლობა ღმერთს, თუ კვლავ გათენდება...
შენთან საუბარს თუ ისევ შევძლებ,
თუ გული სულმთლად არ გაჩერდება,
მზის დარი სითბო და აფეთქება,
აუსრულებელი ოცნება ხარ,
დაუსრულებელი მონატრება.
---------------------
ქემო ქავთარი









