მწუხრის კალო

მრუმე ღამე, მოქუფრული ცის კიდე,
ყორნის ფრთებით მოხაზული ირაო,
სევდის ტბებში ჩაძირული გიშერი,
მცველად წყვილი ფარშევანგის მარაო...

ლერწამისა რხევა-როკვა ნარნარი,

მადლი მიწის პურის ყანის სურნელში,

სამსხვერპლოზე დამხობილი თასები

მე მეძახის, ისევ მიწვევს დუელში...

ბნელ ღამეში აცეკვდება თითები,
ონავარი ქარი ღრუბლებს გაფანტავს,
ვარსკვლავები გამოკრთება თვალებში,
ვარდკოკორი ბაგეს გახსნის ლამაზად...

შემომცინა მარგალიტის მძივებმა,
ვაზის ყლორტი ჩამეხვია მხარ-მკლავში,
მტევან-მტევან ჩამოვკრიფე ალერსით,
დარდებს ვკლავდი მუქ ლალისფერ ბადაგში.

მოვილოცე სიყვარულის ზედაშე,
ხვავრიელი მიწის მადლი დავლოცე,
მწუხრის კალო ვლეწე კევრში შებმულმა,
თავთუხის ზვინს გულის პირზე ვაკოცე.

______________
ქემო ქავთარი

ვინა სთქვა?!.

ვინა სთქვა, ნელდებაო წლების ნიავქარით, 

თითქოს, სიყვარულის ცეცხლი?..

დღეს უფრო მიყვარხარ, ვიდრე გუშინ იყო

ანდა სიყმაწვილის წლებში.

________________

ქემო ქავთარი

მონატრების სევდა

დილიდან გამომყვა სევდა მონატრების,
იმდენჯერ გინატრე, რომ ვეღარ დავთვალე,
ქალაქს გამოვექეც, მთაში წამოვედი,
გზადაგზა ამაოდ ვეძებდი მაგ თვალებს.

ეს დღეც გაილია ნამგზავრ-ნაფიქრალი
და მრუმე ჩრდილებით მოცურდა ეს ღამეც,
ჩემი სოფლის თავზე ფიჭვებში ვახშმობდა
ყბაგამრუდებული ნახევარი მთვარე.

თვალებს აცეცებდა, თითქოს დამეძებდა
და როცა მიპოვა, ხელი დამიქნია,
მკითხა, რა გიჭირსო, იქნებ დაგეხმარო,
ძველი მეგობრობა კი არ დამვიწყნია.

ვუთხარი, ისედაც სახეზე მეწერა,
მან მანუგეშა და გამიჩნდა იმედი...
მთებს შემოატარა მზერა შორს მჭვრეტელი,
ხეობებს ჩაჰხედა, მოჰფინა სხივები.

მითხრა, ნუ დარდობო, დედულეთს წასულა,

აგე, ხატის კარზე ღამეს ათენებსო,

ნეტავი, რას შესთხოვს სურვილად უფალსა,

იქნება, ლოცვებში შენც კი გახსენებსო...

იქნება, ფიქრებით აქ არის შენთანო,
იქნება, გეძახის და ვერ გაგონებსო,
ძალიან ლამაზი კი არის, ბეჩავო,
დახე, საქალებოს როგორ ამშვენებსო...

______________

ქემო ქავთარი

მოვალ...

პოეტი მეგონა თავი,
მუზებთან ნადიმად მჯდომი,
სიტყვებს ვერ ვპოულობ ახლა,
რითმებს გაუმართავთ ომი.

ენა ვეღარ აღწერს გრძნობას,
ფიქრებით დაღლილა გონი,
გული ქვითინებს და მოთქვამს,
შენამდე გზა არის შორი.

ძარღვებში ჩერდება სისხლი,
წამები იწყებენ ზოზინს,
სული სხეულს ტოვებს თითქოს
და შენს საძებნელად მოდის.

საშველად გიხმობ და დუმხარ,
სევდა ჩაყინულა თოვლში,
ტრფობას გაურბიხარ ჩემსას,
ჩამჯდარხარ დარდების კოშკში.

თუკი ჩამომიშლი ნაწნავს,
შენს თმას ამოვყვები ლოცვით,
სულ მთლად გაგიფანტავ მაგ დარდს
ერთი სანატრელი კოცნით.

მეტყვი: ვეღარ ვუძლებ დუმილს
და შენს უსასრულო ლოდინს,
სიყვარულს გაფიცებ ჩემსას,
მოდი, უსათუოდ მოდი!..

მოვალ და აგაფრენ ცაში,

ღრუბლებზე გაგიშლი ლოგინს...

პოეტი მეგონა თავი,

სიტყვებს ვერ ვპოულობ მგონი...

_____________

ქემო ქავთარი

რა მინდა?

რა მინდა, რას დაგდევ კვალდაკვალ?
გამირბი, ახლოს არ მიკარებ...
გული შამივარდა შენზედა,
მამკალ და ვერ გადაგიყვარებ.

ფიქრებში მოდიხარ ყოველღამ,
ფიქრებში ჯიუტიც არა ხარ,
მორცხვად შამამაყრი თოლებს და
კოცნასაც იმეტებ ხანდახან.

ცხადშიც ნუ გამწირავ ქალთამზევ,

თორემ ვერ მოასწრებ დამალვას,

მე შენს თავს მოვტაცებ მამაშენს,

მერე გინდ ხანჯალზეც შამაჭრას.

რა მინდა, რას დაგდევ კვალდაკვალ?
გამირბი, ახლოს არ მიკარებ...
გული შამივარდა შენზედა,
მამკალ და ვერ გადაგიყვარებ.

_____________

ქემო ქავთარი

დილა მშვიდობისა!

წუხელ შენზე ფიქრში ჩამეძინა,
დილაც შენთან ერთად გათენდა.
დილა მშვიდობისა სიხარულო,
სულში ჩამოღვრილო ნათებავ!

_____________

ქემო ქავთარი

მონატრება

მომენატრე, იცი როგორ?
როგორც ვარდის სურნელი...
მოვიხიბლე ბულბულივით
მაგ სიტურფის მსურველი.

მომენატრე, როგორც ზეცა,
როგორც მთვარე, ვენერა...
მტკივა შენი მონატრება,
თვალზე ცრემლი მერევა.

შემოდგომით მომანატრე
გაზაფხულის სიონი,
სიყვარულით გავსებული
ზღვანი უნაპირონი.

_______________

ქემო ქავთარი

უკოცნი კოცნა

მთელი ცხოვრება ისე გავიდა,
არ მიკოცნია შენთვის არასდროს,
სიცოცხლეს მივცემ  დღესვე განგებას
თუ შენს  ბაგეზე კოცნად დამადნობს.

ვერ გავუსინჯე გემო ალუბლებს,
მაგ ტუჩებში რომ დამწიფებულა
და ვერც მაგ თვალთა თაფლის მორევში
დავიხრჩე თავი მონატრებულმა.

ვერ ჩაგიხუტე გულში იმგვარად,
რომ ჩვენი სუნთქვა ერთურთს შერწყმოდა,
შენს გულს ამ გულის ფეთქვა რომ ეგრძნო,
არ გამწირავდა, მართალს მეტყოდა...

მეტყოდა, როგორ კლავდი ყოველდღე
წმინდა სიყვარულს, უთქმელს აქამდის,
როგორ მოსავდი ცრემლის სუდარით
და დაობლებულ გულში მარხავდი.

მაგ სიყვარულის ნატერფალია,
ღია ჭრილობად გულს რომ მემჩნევა,
უკოცნი კოცნა ის წამალია,
ჩვენ რომ ვერ შევსვით გადასარჩენად...

რადგან უჩემოდ შენ გადაწყვიტე,
ამ ჩემს მკლავებში ვეღარ გიხილო
და ყორნისფერი თმების ჩქერალი
მკერდზე ვერასდროს გადავიფინო.

მხოლოდ და მხოლოდ სიზმრად მოდიხარ,
დახუჭულ თვალებს ჩუმად მიკოცნი...
და მე ვხვდები, რომ ეს სულ სხვა გზაა,
არც ამ ქვეყნის და არც ამ სიცოცხლის.

______________

ქემო ქავთარი

საკურა

შემოაძარცვა სამოსელი მშვენიერებას
მარადიულად მოწანწალე დროის ქარებმა,
ცას შეაყარა ნაკუწ-ნაკუწ ყოველი კაბა,
ჩამოეღვენთა სივრცეს სევდა ფერთა გამებად.

აყვავებულა გაზაფხული ვარდის ფერებში,

მწვანე მდელოზე გაწოლილა ცხელი ზაფხული,

ჩამობერტყილა შემოდგომა ყვითელ ფოთლებად

და მოდის სევდა, თეთრი სევდა ზამთრად აღქმული.

ელის საკურა... ამ ზამთარსაც მშვიდად მიიღებს,
შიშველ სხეულზე მოიხურავს თოვლისფერ ნაბადს...
როგორც სიცოცხლე, ეს ზამთარიც წარმავალია
და გაზაფხულზე კვლავ ვიხილავთ უზომოდ ლამაზს.

_____________

ქემო ქავთარი

ჩემი წარსული

ისე ბობოქრობს, როგორც გრიგალი,
აჩქარებული ცხოვრების რიტმი,
ამქვეყნიური ორომტრიალი
გვაბორიალებს, პრობლემებს გვიქმნის.

ხელიდან გვტაცებს დროს ქარიშხალი...
ცხელი უკუნი, უხმო კივილი...
დაგვეძებს ბნელში ბოროტი თვალი,
სიკვდილი გვიდგას კვალში ჩრდილივით.

დროის ძებნაში დროა გასული,
იმ დროსაც თურმე ამ დროს ვებრძოდი,
ზურგზე მკიდია ჩემი წარსული,
როგორც დაჭრილი თანამებრძოლი.

ვიბრძვი მეგობრის გადასარჩენად,
მტერს გავურბივარ, ვზვერავ მიდამოს,
ჩვენ დრო არა გვაქვს შესასვენებლად,
ჭრილობები რომ ჩამოვიბანოთ.

გულშემზარავად ჩხავის ყორანი,

ზედმეტი ბარგი მოიშორეო,

წადი, ირწმუნე მხოლოდ მომავლის,

გეყო წარსულთან რაც იცხოვრეო.

როგორ დავტოვო ნაფიც-ნავერცხლი?
როგორ ჩავხედო მის ძმებს თვალებში?..
არ დავნებდებით, დავემგზავრებით
აწმყო-მომავალს ბრძოლის ქარ-ცეცხლში.

ადრეც დავბრუნდით ბევრი ომიდან,

მე ფეხზე ვდგავარ მისი წყალობით...

და აღსასრულის დრო თუ მოვიდა,

წავალთ ჩვენ ერთი გარდაცვალებით.

______________

ქემო ქავთარი

მრწამსი

მწამს ღმერთი, რომელი მეუფეობს მარადიულად,
მზე ცათა ყოველთა ხილულთა და არახილულთა,
სრულ არსთა განმრიგე, შემოქმედი ამა ქვეყნისა,
თვით მამა მპყრობელი საუკუნო საბრძანებლისა.

მწამს ერთი უფალი და ღვთის სიტყვა განკაცებული,
ძე ღვთისა, იესო, საიდუმლო გაცხადებული,
ცა მიწად მოსული, ქალწულისგან დაბადებული,
მზის სხივი სრულქმნილი, ჭეშმარიტად გაბრწყინებული.

ის მწყემსი კეთილი, კაცთა მოდგმის მხსნელი ცხებული,
ღვთის კრავი, გაყიდულ - ნაწამები, დამცირებული,
ძე კაცის, კაცთაგან ჯვარცმული და მოკვდინებული,
აქ მკვდრეთით აღმდგარი და ზეცაში ამაღლებული.

მწამს წყარო სიკეთის, სულიწმინდა მარადმყოფელი,
ვით მადლი ულევი, სიყვარული ცხოველმყოფელი,
არს შემძლე ყოველის, სრული გონი ყოვლის მომცველი,
გზა ბნელის დათრგუნვის, სამყაროში ნათლის მოფენის.

მწამს ღმერთი ერთარსი და სამება განუყოფელი,
ღვთის მადლი სიწმინდე და სიბრძნეა აუწონელი,
აქვს ნება კეთილი, სიყვარული განუზომელი,
კარს გახსნი, შემოვა შენს გულშიაც, თუკი მოელი.

_____________

ქემო ქავთარი

საქართველო გაიღვიძებს

სიმართლის ძალას არად აგდებს ძალის სიმართლე,

აღვირახსნილი უტიფრობა თესავს სიცრუეს,

ქართველი ერი, ბედნიერი, კვლავ თავს იტყუებს,

აბსურდის ტალღა ნაცარს აყრის ცოდნის სინათლეს,

როცა მონობას ვეგუებით, ხმას არ ვიმაღლებთ,

თავისუფლება გასაყიდად გვჭირდება მხოლოდ,

ვაი ჭკუისგან, დღევანდელი კვერცხითა ვცხოვრობთ,

ეროვნულ საქმეს საკუთარი ჯამიდან ვუმზერთ,

ლაჩრად ქცეულნი ვეფერებით დამპყრობლის უღელს,

ომი საკუთარ ღირსებასთან მოგვიღებს ბოლოს...

გამოიღვიძეთ, მიატოვეთ კომფორტის სორო!..

არ დავანებოთ საქართველო მტერსა და დუშმანს,

იმათ მივბაძოთ, ვისაც მართლა სამშობლო უყვარს,

ღვთის ნებით, იქნებ საღი აზრიც აღარ ჩავქოლოთ,

ვცადოთ ჩვენივე შეცდომები გამოვასწოროთ,

იქნებ გულთანაც მივიტანოთ მომავლის დარდი,

ძალა ვიპოვოთ, გავარჩიოთ ცუდისგან კარგი,

ერთმანეთისთვის ყურის გდება თუ შევიძელით,

ბოროტის ძლევას კვლავაც ნახავს მებრძოლი ერი

სიკეთისაგან, ღირსეული სიმართლის ძალით.

_______________

 ქემო ქავთარი