ეს ცხოვრება კიბე არის... (დიალოგი საკუთარ თავთან)

- გამარჯობა, კეთილო კაცო!..
- ღმერთმა სიკეთე მოგცეს!.. რომელი ხარ, რომ ვერ გიცანი?..
- მართლა ვერ მიცანი?..  შენი ახალგაზრდობა ვარ, პაპა!..
- ჩემი ახალგაზრდობა?... აბა ერთი ახლო მაიწი, ბალღო... ეს ოხერი სიბერე, პირველ რიგში თვალის ჩინს ართმევს თურმე კაცსა...
- აჰა... ვერც ეხლა მიცანი?..
- ძაან კი მეცნობი, მარა... ვისი ხარ, ბალღო?
- ვისიც შენა...
- რა გქვია?
- რაც შენა...
- ვისი გორისა ხარ?..
- შენი გორისა...
- ეეე... კაი ჯეელი კი ჩანხარ, მარა ცუდი ხუმრობა გცოდნია, ღმერთმანი...
- არა ვხუმრობ, კაცო, მართალს გეუბნები...
- დიდება შენდა ღმერთო!.. ამ ხნის კაცი ვარ და ესეთი არაფერი მინახავს... მართლა მგავს, კაცო, უფრო სწორად, ჩემს ჯეელობასა ჰგავს, ხო იცი?..
- რა გჭირს, კაცო, საკუთარ თავს ვეღარა სცნობ?
- ვაა... ეგ არი, რა...  ხმაც იმისი აქვს, გარეგნობაც, მიხვრა-მოხვრაც... რანაირად?.. ჩემი შვილიშვილები ხო არ მაშაყირებენ, ჰა?.. არა, არა, ღირსებით სავსე ყმაწვილები არიან, მაგას არ იკადრებენ!..
- რა მოგივიდა, საკუთარ თავთან არასოდეს გილაპარაკია?..
- მაგის მეტი რა მიკეთებია, კაცო, მარა ეს საკუთარი თავი ხო ჩემში უნდა იყოს შიგნითა, არა?..
- ჰო, აქამდე ეგრე იყო, შენში ვიყავი, შიგნით... დღეიდან სხვანაირად იქნება, მე მივდივარ, გეყრები...
- რახან შენ იტყვი... მე აღარაფერს მეკითხები?... ვაა, მგონი მთლად კარგად ვერა ვარ... მეჩვენება?..
- არ გეჩვენები, მართლა ვარსებობ, აი ხელი ჩამომართვი...
- ვაა... ხორციელია, კაცო... ვიღაცა ცუდად მეხუმრება, ნამდვილად... ტყუილში უნდა გამოვიჭირო... მისმინე, ჩემი ახალგაზრდობა ხო ხარ, არა?..
- ვარ.
- მაშინ ჩემი ახალგაზრდობის დროინდელი „სეკრეტები“ ხო უნდა იცოდე?..
- ახალგაზრდობისაც ვიცი და ახლანდელიც...
- მიდი, აბა, ერთი ისეთი გამოუშვი წესით მარტო მე და შენ რომ უნდა ვიცოდეთ!
- კი ბატონო... გახსოვს, ცოლს რომ შენს მდივანთან ღალატობდი?.. ჩუმჩუმად ისევ რომ მოიკითხავ ხოლმე ტელეფონზე...
- გაჩუმდი, გაჩუმდი... რეებს როშავ?.. ცოლმა არ გაიგოს, მართალი ეგონება... ვაა, საიდან გაიგო, ამ ოხერმა?.. ეგენი არ გვინდა... აბა, ჩემი ფიქრები და ახალგაზრდული შეხედულებები გამახსენე!
- რის შესახებ?..
- ცხოვრების შესახებ...
- ეს ცხოვრება  უსასრულო სიბნელეში მიმავალი უსახელურო და ვიწრო კიბე არისო... ასე ამბობდი ხოლმე მაშინ.
- ეგრეა, ღმერთმანი...
- შემდგარან ადამიანები ამ კიბეზე და მიდიან...
- ჰოო... ზოგი შენსავით ზემოთ მიიჩქარის, ზოგიც ჩემსავით ქვემოთ ეშვება.
- შენნაირი ხანში შესულები...
- ანუ ბებრები, არა?.. 
-ჰო, ბებრები... დაღლილან უკვე აღმა სიარულით, ასულან ბოლომდე და დამშვიდებულნი ნელ-ნელა ჩამოდიან დაბლა.
- დამშვიდებისა რა გითხრა...  ალბათ უფრო დაქანცულნი...
- იყოს დაქანცულნი, ან ქანცგაწყვეტილნი,  ანდა არაქათგამოცლილნი... სულ ერთია...
- აი შენნაირი ახალგაზრდები კი, მუდამ  სადღაც რომ ეჩქარებათ , თავქუდმოგლეჯილნი გარბიან მაღლა...
- ამ ცხოვრების კიბეს კი საფეხურები ალაგ-ალაგ მოლაყლაყებია და ზოგგან ჩამტვრევია კიდეც...
- სიჩქარეში ახალგაზრდებს საფეხურზე  ფეხი უცდებათ, ძირს ვარდებიან და შთაინთქმიან სიბნელისაგან... 
- ჩვენ ამ საშინელ კიბეზე მივდივართ, ვცდილობთ, წონასწორობა შევინარჩუნოთ და უაზროდ გადადგმული ნაბიჯის მსხვერპლნი არ გავხდეთ.
- მაგრამ ერთხელაც მოგვიდუნდება ყურადღება, ანდა ნებისყოფა აღარ გვეყოფა და სიბნელეში გადავეშვებით ...
- იმ სიბნელეში, ადრე თუ გვიან ყველა მოვხვდებით... 
- ჰოო...ზოგი ადრე და ზოგიც გვიან...
- ანდა სადამდე უნდა ვიაროთ? ამ კიბეს ხომ არც დასაწყისი აქვს და არც დასასრული...
- ჰოო... უთავბოლო კიბეა, შენმა მზემ...
- ვინც ადის, იმან არ იცის სადამდე შესძლებს ასვლას... 
- და ვინც ჩამოდის, ის სადღაც უკვე დაიღალა ჩემსავით, უკან მობრუნდა და ასე ივლის სანამ არ გადმოვარდება. 
- ზოგი ისე იღლება, თვითონ ხტება  სიბნელეში.
- კიბე სიცოცხლეა, სიბნელე სიკვდილი...
- „ეს ცხოვრება კიბე არის, ზოგი ადის ზოგი ჩადის...“
- გახსოვს ეგ სიმღერა?..
- რათქმაუნდა... რომელი სპექტაკლიდან არის?..
- „ჯერ დაიხოცნენ, მერე იქორწინეს“... რაფიელ ერისთავის პიესა ყოფილა, იცოდი?...
- რაღათქმაუნდა... დამდგმელი რეჟისორი?..
- გიორგი კახაბრიშვილი... კომპოზიტორი გახსოვს?
- გიორგი ცაბაძე, სიმღერის ტექსტების ავტორი კი პეტრე გრუზინსკი...
- მართალია, მსახიობები?.. გენიალური დასი...
- ვასო გოძიაშვილი
- ოსეფას როლში...
- გივი ბერიკაშვილი აპოლონს თამაშობს.
- მურმან ჯინორია სერგოს...
- დარეჯან ჯოჯუა „ბატონი ელისაბედის“ როლში და მარინა ვეფხვაძე მაშიკოს როლში.
- ყოჩაღ, ყმაწვილო!.. მსახურებს ვინ თამაშობდნენ ისიც გახსოვს?..
- ბადრი კაკაბაძე და ზაზა ლებანიძე...
- ეგ როგორ?..
- რა როგორ?
- ერთი მსახური ხომ ქალია?..
- კი ნამდვილად ქალია... მოიცა, შენ ზაზა ლებანიძე კაცი ხომ არ გეგონა?
- ჰო... არა?!.
- ქალია, ზაზას მოფერებით ეძახიან, ნამდვილი სახელი  ზაირა ჰქვია...
- ეჰ, სიბერეს რა ვუთხარი... ამომივარდა გონებიდან...
- რას წუწუნებ, როდინდელი ამბები გახსოვს, მაგარი მეხსიერება გაქვს...
- როდინდელი?.. გუშინ „დავგუგლე“ და დღეს უკვე აღარ მახსოვს...
- „დაგუგლე?..“ ეგ რა არის?..
- რანაირი ახალგაზრდა ხარ?  „გუგლი“ არ იცი რა არის?..  კაი, მაგას მერე გასწავლი... ეეეჰ, ამ ცხოვრებას რა ვუთხარი...
- ჰოო... ცხოვრებაზე ვლაპარაკობდით... ახლა რას  ფიქრობ?..
- რაზე?..
- ცხოვრებაზე?.. ისევ კიბედ აღიქვამ?..
- კი, თუმცა ზოგიერთი დეტალი შეიცვალა...
- კონკრეტულად?..
- სიცოცხლე ისევ კიბეა და სიკვდილი ისევ სიბნელე. უბრალოდ კიბე ხის აღარ არის აღარც ძველია...
- აბა როგორია?
- ახალია, მეტალის და მოძრაობს... უსასრულო ესკალატორს ჰგავს... კიბე სიბნელიდან სინათლემდეა გადაჭიმული, მაგრამ სიბნელეც უსასრულოა და სინათლეც...
- მოძრაობს?..
- ჰო, მოძრაობს... სინათლიდან სიბნელისკენ მოძრაობს და სინათლისკენ რომც მიდიოდე, კიბის სიჩქარეს თუ ვერ გადააჭარბე, მაინც სიბნელისკენ წაგიყვანს თვითონ...
- კიდევ?..
- ისევ უსახელუროა ეს კიბე და ამას კიდევ რა უჭირდა, ადამიანები რომ მოწესრიგებულად დადიოდნენ ამ კიბეზე...
- აბა, როგორ დადიან?..
- ქაოსურად... ერთმანეთს ხელს ჰკრავენ, აგდებენ, აქცევენ, ზედ გადაუვლიან და გადათელავენ...
- ყველა?..
-  თითქმის... ათასში ერთი თუ შეაშველებს ხელს წაქცეულს, წამოაყენებს და თავისზე წინ გაატარებს ... ზოგჯერ სწორედ ის გადაგივლის და გადაგჩეხავს, ახლახან ხელი რომ გაუწოდე და ადგომაში დაეხმარე...
- მაშ კიბე სიცოცხლეა?..
- კი, სიცოცხლეა...
- სიბნელე სიკვდილი?..
- ასეა...
- სინათლე?..
- სინათლე ღმერთია.
- და ღმერთს გაურბიან ადამიანები?..
- არა, ცხოვრებას მიჰყავს სხვა მიმართულებით, სიკვდილისაკენ...
- ვერავინ აჭარბებს კიბის სიჩქარეს?..
- როგორ არა, ბევრი ახერხებს, თუმცა დროებით... კიბე ხომ უსასრულოა...
- სინათლეს ვერავინ აღწევს?..
- კიბის გავლით ვერა...
- აბა, როგორ?..
- სიბნელის გავლით.
- სიკვდილის შემდეგ?..
- ჰო...
- ყველა?
- ამბობენ, ცოტა ხნით ყველა ნახულობსო სინათლეს...
- რამდენად ცოტა ხნით?
- სანამ გაირჩევა სად დამკვიდრდები, ნათელში თუ ბნელში?..
- რითი გაირჩევა?..
- კიბეზე როგორც ვიარეთ იმის მიხედვით...
- სინათლისკენ რამდენად მივისწრაფოდით?..
- არამარტო... სხვებს რამდენად ვთელავდით და ვიცილებდით გზიდან, ესეც მნიშვნელოვანია...
- სულ ასე იქნება?..
- სანამ ჟამი მოვა.
- და ჟამი რომ მოვა?..
- კიბის მოძრაობის მიმართლულება შეიცვლება...
- როგორ?..
- სინათლისკენ წავა...
- ანუ ყველას ღმერთისკენ წაგვიყვანს?..
- ჰო, თუ საპირისპიროდ კიბის სიჩქარეს არ გაასწარი...
- ღმერთმა გისმინოს!..
- ღმერთი სულ გვისმენს...
- ახლაც?
- ახლაც... წეღან რას ამბობდი, სად მივდივარო?..
- ჰო, მივდივარ, გეყრები...
- მიზეზი?..
- ჩემი აღარ გესმის, ერთმანეთს ვეღარ ვუგებთ...
- ხუმრობ?..
- არა...
- აბა, შენი ახალგაზრდობა ვარო?..
- ვარ კიდეც, მაგრამ შენ გასხვანაირდი... შენ მე აღარა ხარ...
- კაი, კაცო, პიროვნების გაორება ვის არ დამართნია?.. ნუ ნერვიულობ, ყველაფერი კარგად იქნება!..
- რა იქნება კარგად, პაპა?..
- თუ ძმა ხარ, პაპას ნუ მეძახი, თავი მართლა ბებერი მგონია...
- არა ხარ რო?..
- შენ უფრო ბებერი ხარ!..
- რანაირად?..
- შენ ხომ უფრო ადრე იყავი, ვიდრე მე?..
- რას გულისხმობ?..
- ჯერ ხომ ახალგაზრდობაა და მერე სიბერე?
- ჰო... ეგრეა...
- ჰოდა, ახალგაზრდობა სიბერეზე ასაკოვანი ყოფილა...
- ეგ როგორ?..
- მაგას ახლა ვერ გაიგებ...
- რატომ?
- ჯერ უნდა დაბერდე...
- მე ახალგაზრდობა ვარ, მე ვერ დავბერდები...
- მაშინ ვერ გაიგებ... იცი რატომ არის სიბერე ბრძენი?..
- რატომ?
- უფრო ბევრი აქვს ნანახი...
- აბა ახალგაზრდობას რატომ მისტირის?..
- ჰე, ჰეეე... ჯეელობა ენატრება... ახალგაზრდობაში განცდილის განმეორება უნდა...
- რატომ?
- უყვარს ვნებებით და შეცდომებით სავსე ახალგაზრდობა, უყვარს...
- ახალგაზრდობას?..
- იმასაც უყვარს... ბრძენი სიბერე უყვარს... ერთმანეთს ავსებენ...
- დარწმუნებული ხარ?..
- აბსოლუტურად... წამო ჩვენი შერიგებისა დავლიოთ, ბალღო... ჩვენ უერთმანეთოდ ყოფნა არ შეგვიძლია!..
- წამო!.. ოღონდ ბალღს ნუ მეძახი, არც ისე პატარა ვარ...
- ჰოო?!. კაი, როგორც გინდა...
- ღმერთო შენ გვიშველე!..
- სიკეთე მოგვცეს!..
- ამინ!

-----------------------------------------------------------------------------
ქემო ქავთარი

სიყვარულისთვის?!.

   

     ლურჯად ლივლივებდა ზღვა. მოწმენდილ ცაზე ვარსკვლავები ციმციმებდნენ. ტალღების ხმაური არღვევდა მყუდროებას და ნიავიც ფოთლებს რაღაცას ეჩურჩულებოდა...

     ვარსკვლავებისგან ოდნავ განათებულ ნაპირზე ახალგაზრდა ბიჭი გამოჩნდა. მკრთალი სინათლე მის სახეს კიდევ უფრო ნაღვლიანს ხდიდა. ნელა მოდიოდა ჩაფიქრებული, სევდით სავსე. მივიდა ზღვასთან, გადახედა მის უსასრულო სივრცეს... მერე ნაპირზე მიბმული ნავი აუშვა და ზღვაში შევიდა.

     - სად მიდის ნეტა?!. - კითხულობდა ჩუმად ნიავი.

     - ჩემთან მოდის, ჩემთან!.. - პასუხობდა ზღვა.

     - რატომ, რისთვის?!. - უკვირდათ ფოთლებს.

     - სიკვდილს ეძებს, სიკვდილს!.. - იძახოდა ზეციდან ამ ბიჭის ბედის ვარსკვლავი...

     ნაპირიდან ოდნავშესამჩნევადღა მოჩანდა ნავიც და მენავეც. ის კი ისევ მონდომებით უსვამდა ნიჩბებს. ბოლოს გაჩერდა ნავი. ბიჭი ფეხზე წამოდგა, ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას ახედა. კარგა ხანს იდგა ასე გაქვავებული, მხოლოდ ნავი ირწეოდა ზღვის ტალღებზე და არწევდა მასაც... მერე კი, წყალმა ერთი დაიდგაფუნა და ზღვამ შთანთქა ბიჭის სხეული.

     - თავი მოიკლა... -აჩურჩულდა ისევ ნიავი.

     - კი, მაგრამ რისთვის?!. - გაიკვირვეს ისევ ფოთლებმა.

     - სიყვარულისთვის!- ჩამოსძახათ ვარსკვლავმა ისევ.

     - სიყვარულისთვის?!.

     - ჰო, იმისთვის, რომ მოეკლა სიყვარული. უცნაურია, არა?..  რას იზამ?...  ზოგჯერ ასეც ხდება.

     - ზღვავ, შენ არ დაინდე იგი. - ხმა აღიმაღლა ნიავმა.

     - შენ მისი მკვლელი ხარ, მკვლელი... - აჰყვნენ ფოთლებიც.

     - მკვლელი, თუ მხსნელი?.. - მშვიდად იკითხა ზღვამ.

     - ჰო, შეიძლება მხსნელიც... - ჩაერია ისევ ვარსკვლავი. - მის სიკვდილს კი ნურავის დააბრალებთ. სიყვარულმა მოკლა იგი...

     მერე, სული განშორდა სხეულს, დაუსხლტა ზღვის ტალღებს და ცაში გაფრინდა...

     - თვითმკვლელობა ხომ ცოდვა არის?..

     - როგორ მიიღო ცოდვილი სული ზეცამ?..

     - დიდი ცოდვის ასაცილებლად პატარა ცოდვა ჩაიდინო - არაფერია!..

     - ასეა, ზოგჯერ სიყვარულიც ცოდვად ითვლება!..

     ბედის ვარსკვლავი, ნელ-ნელა გაფერმკლთალდა და ბოლოს გაქრა. საიქიოში ბედი არვის აღარ ჭირდება!..

----------------------
ქემო ქავთარი