მიყვარს საღამო, როცა სიცივე
ტანში საამოდ სცრის,
თითქოს ბავშვს კარში გამოგდებულს,
ეს ზამთრის სუსხი მსჯის.
ირგვლივ თოვლია, მოწმენდილ ცაზე
მთვარე ვარსკვლავებს თვლის
და მეც მინდა, რომ ცაში გავფრინდე,
აღარ დავეშვა ძირს!…
მთვარეს გადავხვევ ხელს...
და ასე, მათთან საიმტკბილობით,
დაველოდები მზეს.
ოცნებებიდან გამორკვეული
კვლავ გადავხედავ მთებს,
დავაკვირდები ვარსკვლავთა ციმციმს
და თეთრად მორთულ ტყეს…
მალე ამოვა მზეც
და ოცნებებით თავბრუდახვეულს
დამათენდება მეც.
-----------------------
ქემო ქავთარი
No comments:
Post a Comment