50

 

სად მიმაქროლებ წუთისოფლის ბრმა ბედაურო?

გზადაგზა უკვე საუკუნის ნახევარს ვითვლი

და რაც დრო გადის მიაჭენებ უფრო და უფრო,

სიბერისაკენ მიიჩქარი, თუ იმის იქით?..

 

განვლილ ცხოვრებას თვალს ვადევნებ და წარსულს ვერ ვთმობ,

როგორც შევძელი აქამომდე ისე ვიცხოვრე...

მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის, სიკეთის ღმერთო,

სიყვარულით რომ მასაზრდოვებ და არა მტოვებ.

-----------------

ქემო ქავთარი

შემოდგომა

უკვე ზაფხულიც შემომელია

და შემოდგომა სევდისფერია,

თმაში ჭაღარა გამომერია,

ცხოვრება მაინც მშვენიერია.

 

ღიმილზე მეტი ცრემლი მდენია,

ბევრი ჭრილობა არც მომრჩენია,

ზამთრამდე ცოტაც ხომ დამრჩენია,

ჯერ ყველაფერი არ მიმღერია.

----------------------

ქემო ქავთარი

მე და გიტარა

 

დიდი ხნის წინათ, ამ ცხოვრების შორეულ წლებში,

ამღერდა გული და გიტარა ავიღე ხელში.

მას შემდეგ ვწვალობ და გზადაგზა ნელ-ნელა ვსწავლობ,

ჩემთვის ვღიღინებ, თვითნასწავლი ბარდი ვარ ძმაო...

 

მე არ ვიცოდი, არც ნოტები და არც რიტმები,

მე ჩემებურად შევაგებე სიმებს თითები.

რომ არ ვიცოდი, რა მემღერა, თვითონ დავწერე

ჩემი ლექსები და მუსიკა გამოვიგონე.

 

დიდი ხნის წინათ დავმეგობრდით მე და გიტარა,

ერთად მოვდივართ, არავისი არა გვინდა რა...

ვერ შეაჩერებ აღმაფრენას, ვერ უბრძანებ გულს...

ჰოდა, იმღერე! ვის რას უშლი, თუ სიმღერა გსურს?

 

მუსიკის ჰანგებს აედევნე თავდავიწყებით,

ფრთები გაშალე და ოცნებით ზეცას მიწვდები.

გაუზიარე შენს მეგობარს გულის ფიქრები,

შენ და გიტარა სიკვდილამდე ერთად იქნებით.

-----------------

ქემო ქავთარი

კოცნა

 

ისე გიღიმის გრძნობა თვალებში,

ვით ვარსკვლავები შუაღამეში...

შენი კოცნა მწადს, სიყვარულით მთვრალს,

მიზიდავ, როგორც ცეცხლი ფარვანას.

 

მე კოცნების ზღვად გადავიქცევი,

აგედევნები უკან კვალდაკვალ,

ვნების მორევში ჩამოგიტყუებ,

რომ ერთი კოცნა მაინც წაგართვა.

 

მე ოცნებების ღრუბლად ვიქცევი,

ნატვრად დაღვრილი წვიმის წვეთები

დაგასველებენ, ჩუმად გეტყვიან,

როგორ მინდიხარ, როგორ მჭირდები...

 

მე მზის სხივებად გადავიქცევი,

მოვალ გაგათბობ, გაგახალისებ.

გეტყვი, რომ შენით სუნთქავს სამყარო

და თუ გიყვარვარ თვალს რად მარიდებ?..

 

თუ თმას გიწეწავს ანცი ნიავი,

თუკი მზის სხივი თვალებში გიმზერს,

თუ წვიმა ცდილობს გულში ჩაგიკრას

და ტუჩზე კოცნა სურთ თოვლის ფიფქებს,

 

მაშინ იცოდე, რომ ყველგან მე ვარ...

მე ვარ მზე, წვიმა, ქარიც და თოვლიც

შენ ვერ იმეტებ მე კი ჩუმ-ჩუმად

უკან დაგდევ და ყოველთვის გკოცნი.

-----------------

ქემო ქავთარი

ასწიეთ ფარდა!..

დამსხვრევა უნდა უმეცრების შავ-ბნელ ჩარჩოებს,

გაურკვევლობის საბურველი შიშს ასაზრდოებს.

ასწიეთ ფარდა, შემოუშვით ცოდნის სინათლე,

ამ ჩამოქუფრულ უფსკრულებს რომ ჩასწვდეს ძირამდე!

სიცრუისაგან გავარჩიოთ იქნებ სიმართლე...

სიკეთის ნერგი გავახაროთ გულში როგორმე,

ცხოვრების გზა რომ არ ვაქციოთ ბინძურ ორღობედ!

-------------------

ქემო ქავთარი

ღაღადისი

ამაოდ ვებრძვი სიცრუისგან დაბურულ სივრცეს,

ძალაგამოცლილს განშლადობის მორევი მითრევს.

ჭეშმარიტების ღაღადისი არ ისმინება

და ისე მძლავრობს მცდარი აზრის ტირაჟირება,

რომ გულმართალ კაცს უიმედოდ აგეტირება.

ჩვენს თვალწინ ხდება დღეს სიმართლის დევალვაცია,

კოხტად შეფუთულ ტყუილს უფრო კარგი ფასი აქვს.

ამ ყრუ სოფელში იქნებ არც ვართ ჩვენ მეტის ღირსნი,

დახარბებული ანგარებით ტყუილის თქმისთვის?..

გზააბნეული გონება კვლავ ფიქრებში დაძრწის,

ეგება ჰპოვოს მაინც სადმე სხივი სინათლის,

ჩვენს უკან სხვები რომ მოდიან, ისევ იმათთვის...

მართალი სიტყვა რომ როგორმე დარჩეს ჩვენთანა,

სიცრუის დუქნად რომ არ იქცეს მთელი ქვეყანა.

-------------------

ქემო ქავთარი

ლაბირინთი

მოწმენდილი ცა ჯადოსნური სარკის დარია,

ვგრძნობ სამყაროში გაბნეული დროის სიმძიმეს,

უსასრულობა მომნუსხველი ერთი წამია...

და ბორხესივით ლაბირინთში დავდევ ფიქციებს.

რა პატარა ხარ, დედამიწავ, ამ ლაბირინთში?!.

და რა დიდი ხარ ამ მიწაზე მდგომის რაკურსით!..

საქართველო კი ორ ზღვას შუა მიმდგარა ჩრდილში,

სამშობლო მტკივა არ შემდგარი ქვეყნის სტატუსით.

-------------------

ქემო ქავთარი

მასპინძელი

ო, პარდონ მუსიე... მომიტევეთ!.. ხომ არ გაწუხებთ?
თუ კი ინებებთ ორიოდე რჩევას გაჩუქებთ.
ჩვენ ქართველები პატივსა გცემთ დიდად ფრანცუზებს,
თუმც თქვენ კრუასანს მიირთმევთ და ჩვენ კი ნაზუქებს.

ბუენას ტარდეს კაბალერო!.. თქვენც აქ ყოფილხართ,
იბერიელო, ჩვენ ხომ ერთი შტოდან მოვდივართ?..
ჰეი, გუტენ თაგ ფროილაინ!.. რუჯი მოგიხდათ...
მუსტაფა ბეი, ხოშგელდინიზ!.. ველქამ!.. მოდით აქ!

ჰელოუ მისტერ!.. ჩაო სინიორა!.. ბარო ახპერჯან!
აქეთ მობრძანდით ყველას ერთად გეტყვით სათქმელსა.
ჯერ ქართულ ღვინოს გაგასინჯებთ ღვთიურ სასმელსა,
სუფრის კულტურას ვერ შეხვდებით სხვაგან ასეთსა.

დავაი ვანია, ნალივაი!.. მე ვარ თამადა...
გადახდილია, თქვენ ნუ სწუხხართ, არ ღირს ამადა,
გაგვათანაბროს სიყვარულის დიდმა ძალამა...
მიროპე არმენ!.. მამედას ნუ უბღვერ ავადა!

ისტორია გვაქვს უძველესი, ალბათ გსმენიათ,
ღვთისმშობლის წილხვედრ ქვეყანაში მასპინძელნი ვართ,
სტუმრად მოსულნი გვიყვარს, მაგრამ მტერიც ბევრია,
ხორუმსაც ვცეკვავთ და ჩაკრულოს ისევ ვმღერივართ.

მოდი, იხილე საქართველო, ჩუნგო ჰანიო,
თავი იგრძენი როგორც სახლში, ძმაო, ამიგო,
მაგრამ გახსოვდეს, სტუმარი ხარ, უნდა გაიგო...
იმ წყალს ნუ ამღვრევ, ხვალე ჩვენ რომ უნდა დავლიოთ.

პატივი ეცი ჩემი ქვეყნის ადათს და კანონს,
ტყეს ნუ მიჩეხავ, ნუ დამიშრობ ანკარა წყაროს,
ეცადე, რომ გულს ბილწი ზრახვა არ გააკარო
და ქართულ მიწას ნუ მომტაცებ ჩემო სტუმარო!

ნაწილი ძალით გამოგვტაცა მტერმა ხელიდან,
მავთულხლართები მოცოცავენ ჩრდილოეთიდან,
დანარჩენს აგერ ფულზე ყიდის ვაიელიტა,
მგონი დროა, რომ გამოვფხიზლდეთ ამიერიდან.

სტუმართმოყვარე მასპინძელნო, ძმანო ქართველნო,
სტუმრის სტატუსით მოძალადემ რომ არ გაგვთელოს,
ფიალის გარდა გამჭრიახი გონიც ვაჩვენოთ
და ქართლის დედის უქარქაშო ხმალი ავლესოთ.

ჩემი სათქმელი, დაგენაცვლე შალომ, ეს არის,
ყველა სტუმარი განურჩევლად მიყვარს ღმერთმანი,
სანამ დაიწყებს მბრძანებლობას ჩემსავე სახლში,
სანამ სტუმარი ღვთისაა და არა ეშმაკის.

ნალეი ვანია!.. ეს შეავსე, განსხვავებული,
სადღეგრძელო მაქვს გულში ლექსად ამღერებული,,
ღმერთმა დალოცოს ის სტუმარი გამორჩეული,
ვისაც უხარის საქართველო გაბრწყინებული!

_____________
ქემო ქავთარი

ავტობიოგრაფია

მე დავიბადე ღვინობისთვეში

მთებში ჩაძირულ ფასანაურში,

ტყე ფოთოლცვენის ყვითელი თქეშით

ეჯიბრებოდა არაგვს ხმაურში.

სასწორის სახლში გატეხა პური,

მზემ დაბადება ჩემი დალოცა...

ასპიროზისგან მართალი გული

და სიყვარულის ნიჭი გამომყვა.

ღირსების გრძნობა, ბუნებით ამაყს,

თავსწამომდგარმა მთებმა მაჩუქეს.

მთიულეთიდან მეძახის ახლაც

ჩემი ბავშვობა და სიჭაბუკე.

წლები მისდევდენ არაგვის ტალღებს,

სანამ ყმაწვილურ ჰანგზე ვმღეროდი,

ღამე ვარსკვლავებს მივდევდი ცაზე,

ლექსებსა ვწერდი და ვოცნებობდი.

მერე დაიმსხვრა ყველა ოცნება,

ნათელ მომავალს ჩაუქრეს შუქი.

არ გვაპატიეს თავისუფლება,

მტრად მოგვეკიდა „მოყვასი რუსი“.

გადახდა უნდა, ძმაო, მხედრულ ვალს,

როცა ქვეყანას დუშმანი გიჭამს,

არაგველების ნაშიერი ვარ

და თავდადება ღირსებად მიჩანს.

წავედი, ვლეწე ჩემი წილხვედრი

კალო ქვეყნისთვის ბრძოლის და შრომის,

ვიღვაწე ნიჭით, გამოცდილებით,

სხვასაც ავუნთე სანთელი ცოდნის.

მრავალწლიანი შრომა და ჯაფა

ერთ დღესაც წყალში გადამიყარეს,

უსამსახუროდ დამტოვეს განზრახ,

კუდის ქიცინი რომ ვერ ვისწავლე.

სამი წელია სამართალს ვეძებ,

რატომღაც ჩემი ჭიანურდება...

ვერა ქვეყანა ომს ვერ მოიგებს,

ვეტერანებს თუ არ უფრთხილდება!

ისევ ლექსებს ვწერ, სხვა რა საქმე მაქვს,

სიტყვებით ფრთხილად ვაზავებ ფერებს,

გამოვაქვეყნებ ალბათ ოდესღაც

და ზოგ კრიტიკოსს მოვუშლი ნერვებს.

ასე მივყვები დროის მდინარეს,

ჯერ ცოცხალი ვარ და მიჭრის გონი...

ყველაზე ძნელი მაინც ის არის,

საკუთარ თავთან მოიგო ომი.

სადაც იწყება, იქვე მთავრდება

ამ ქვეყნიური ჟივილ-ხმაური,

დიდი ხანია მე მელოდება

მთებში ჩაფლული ფასანაური.

01.04. 2020

ქემო ქავთარი

გათენებამდე

გათენებამდე ვმწყემსე ფიქრები,
საკუთარ ცხედარს ღამეს ვუთევდი,
მთაწმინდის იქით გადავყევ მთვარეს,
ჩემი ვარამი ვუთხარ უკლებლივ...

ისე ჩავფლულვარ არაფრის ქმნაში,
დრო აღარ მრჩება რამის კეთების,
უაზროდ ყოფნის პიკზე შემდგარი
ვუსმენ ხმას ჩემი ნერვების ფხრეწის.

ისე დამღალა არარაის ქმნამ,
არარაობა ისე მხრავს ძვლებში,
ისე შემზიზღდა ეს უძრაობა,
როგორც უტიფრად ნაქები ლექსი.

უსამართლობით ზურგგაშოლტილი
მღაღადებლის ხმა არავის ესმის,
მართალ სამართლის ძებნა-ლოდინში,
ლამის რომ ხმელად შეიქმნას ნედლიც.

საბედისწერო ბრძოლის ზღვარზე ვარ
და შინაგანი ჩამესმის ხმები:
„შენ გადარჩები, თუ გაიმარჯვებ
და გაიმარჯვებ, თუ გადარჩები!“

ჩაგორდა მთვარე მთაწმინდის იქით,
შარავანდედი ჰქონდა ღრუბელის...
ძილიც გამიტყდა მე - გულგატეხილს,
ფიქრში ვათიე ღამე წუხელის.


06.01.2020
ქემო ქავთარი
------------------

დრო ბჭობს

სწორ გონს როს ფლობ,
ხომ ჰგმობ ღრძო ბრბოს,
დროს რომ ომს სთხოვს,
ჯგროდ რომ სპობს ნორჩს?..

ხომ გრძნობ, რომ სჯობს,
როს ზრო შობს შტოს?..
დრო ორ თოკს ქსოვს,
შნოს გთხოვს, ჩმორს გმობს...

დრო შორს ჭორს ბჭობს,
ზოგს სთხოვს სწორ როლს,
ჯორს - ფლოქვს, ღორს - რკოს,
ხბოს - ხორცს, ქოხს - კომლს,

ლოთს - ბოთლს, ჟმოტს - გროშს,
ცხორს - დოლს, ქორს - გნოლს...
დრო თოვს, დრო ბჭობს,
დრო შობს, დრო სპობს.

-------------------
ქემო ქავთარი

დღეს მე ლექსს ვწერ

ღმერთს ერთს ეს ნებს,
მზე ქმნეს ცხელ წრედ,
ძევს ხმელს, წყლებს ზედ,
ბნელს ჰკვეთს, ჩქეფს დღედ.

მხნედ ძგერს ბევრ წელს,
მზე ცხელ წნელს გრეხს,
წრფედ ჰფენს თეთრ ფერს
მთებს, ზღვებს, კლდეს, ტყეს...

ბრგე მთებს მზე სცემს,
თეთრ თხემს, ქედ მხრებს,
ბეჭ ბრტყელ დევს კბენს,
ხევ ხევ ცრემლს თხევს...

წვეთ წვეთ კრეფს წყლებს,
ხევს, ფშებს, ტბებს, ზღვებს,
რგებს ხეს, ტყეს, თესლს,
შველს ცხვრებს, მწყემსს, გლეხს.

ჩვენ ვშველთ ჩვენს მწეს?
ტყეს ვჩეხთ, ხეს ვგლეჯთ...
დღეს ჩვენ გესლს ვთესთ,
ბევრს ვყეფთ, ვღრენთ, ვკბენთ.

მტერს ვძვლევთ?.. ჯერ ვთვლემთ,
ერთ პეშვ ვერცხლს ვდევთ.
ვერ ვთესთ, ვერც ვკრეფთ,
ვერ ვცემთ გრდემლს კვერს...

ვერ ვჭედთ ჩვენს ბედს,
ჩვენს ხვედრს ვერ ვძლევთ.
მე ვჭვრეტ ერთ მხსნელს,
ჩვენს მწეს ძე ღმერთს.

ეს დღეც სხვებს სდევს,
ქერს ვთეს, ქვებს ვკრეფ,
ცრემლს ვწმენდ ჩემს ბედს,
დღეს მე ლექსს ვწერ.


ქემო ქავთარი
-------------------

არ დაიჯერო!

არ დაიჯერო, რომ გეტყვიან ისე მიყვარხარ,
მირჩევნიხარო სუყველასო, საკუთარ ძმასაც...

არ დაიჯერო, არა მეთქი ისეთი კაცის,
ძმა რომ არ უყვარს, რომ არ იცის იმისი ფასი!..

ფლიდი ყოფილა და უგულო, თუ ღალატობს ძმას,
ხვალ შენც გაგყიდის ისე, როგორც უპატრონო თხას.

ქემო ქავთარი

ბუ დუმს

ბუ დუმს, სულ დუმს,
თუმც სწუხს, თუ ქუხს.
სძულს უტყვ, ჩუმ ბუს
ბუმ, ბუხ... ბუ სწუხს.

ბრუხ, გრუხ, ჩუხ, ჩუხ...
თუ ქუხს, რუ დუღს,
მუნ ხნულ ღრმულს გუბს,
გულ ბრუნს ჭუჭყს, დუჟს...

გულს შურს, თუ სულს?
ტუჩს სურს, თუ ყურს?
კუჭს სძულს, თუ წყლულს,
ურჩ კუნთს, თუ ღრუს?

თუ შურს, სულ სძულს
მრუდ ბუჩქს, ყრუ ჭუპრს,
ბლუ ფურს, ურცხვ ბუზს,
ტლუ გნუს, კუტ კნუტს,

უქმ ფუნჯს, ცრუ ტუზს,
ცუდ კრუხს, რუხ ლურჯს,
სუსტ ქუსლს, ფუჭ ცურს,
თუ სძულს, სულ შურს...

გულს დუღს, თუ დუღს...
ნუ სწუხ უხვ ფულს!
ნურც ქურქს, ნურც რუჯს!
ნუ გსურს ხუთ წუთს!

თუ ქუხს, რუ დუღს,
ბუ დუმს, ყრუდ სწუხს.
ნურც დუმთ, ნურც სწუხთ!
ნუ გძულთ, ნუ გშურთ!

ქემო ქავთარი

როცა მელექსება

როცა მელექსება ვლექსობ,
როცა მემღერება ვმღერი,
როგორც მეცხოვრება ვცხოვრობ,
შრომით, ცოდნითა და რწმენით...

დრო კი უფრო ჩქარა გარბის,
თან მიაქვს ცხოვრება ჩემი,
დამსხვრეულ ოცნებებს შერჩა
იმედგაცრუების ცრემლი.

გულს კვლავ ძველებურად უნდა
რომ ვერ მოგვერიოს მტერი,
ნიჭით ფასდებოდეს კაცი,
ბედნიერი იყოს ერი.

მაგრამ ის დრო დადგა ახლა,
უსამართლობა, რომ მღერის,
როცა უზნეობა ცდილობს
ღირსებას გამოსჭრას ყელი.

პატიოსნებაზე მეტად
ახლა მლიქვნელობა ფასობს,
რატომღაც სიმართლე „ტეხავს“
და გულებს სიცრუე ათბობს...

რადგან მოაზროვნე სძულთ და
არავინ გიფასებს ნაშრომს...
რადგან ფულის შოვნის გარდა
სხვა აღარაფერი ახსოვთ.

მე ქედს ვერ მოვუხრი ბოროტს,
ის კი სიჯიუტით დამგმობს,
ვერ შევეგუები ღალატს
და ვერც მლიქვნელების ამბორს.

როცა მელექსება ლექსს ვწერ
და ჩემს გულისტკივილს ვამბობ,
ესეც ბრძოლაა და ვიბრძვი,
სიკეთის ნერგი რომ დავრგო.

ქემო ქავთარი

მე ქართველი ვარ

მე ქართველი ვარ, ამ ძარღვებში ქართული სისხლი
საუკუნეთა წიაღიდან მოედინება.
მრავალჭირვარამგამოვლილი, უხვად დაღვრილი,
ისევ ატარებს ჩემი ერის ნაკლს და ღირსებას.

მე ქართველი ვარ და ეს სისხლი ყოველდღე მტკივა,
რადგან ღამეა ქვეყანაში, რით ვერ გათენდა?..
ისევ კორტნიან ყვავ-ყორნები მშობლიურ მიწას.
რით ვერ ეღირსა დაჭრილ არწივს ცაში აფრენა?..

ისევ ღამეა, ისევ გვძინავს, ძილში ვიხრჩობით...
ეს რა ჭირი გვჭირს? ვინ დაგვწყევლა? რა გვემართება?
ცრუ დაპირებებს ბრმად ვიჯერებთ, ისევ ვენდობით
და ვერ ვისწავლეთ  ცუდისაგან კარგის გარჩევა.

ქვეყნის სიყვარულს ვინ გვასწავლის?!. გულზე მჯიღს ვიცემთ,
როცა შევთვრებით, გვახსენდება ერისშვილობა,
ლექსებს მივუძღვნით საქართველოს შეწირულ გმირებს
და ჩვენც ყანწების გამოცლაში ვიჩენთ გმირობას.

ერის ერთობა და სიმტკიცე თავს მაშინ იჩენს,
ნიაღვარი რომ მოვარდება და  მთლად წაგვლეკავს,
მანამდე ქვეყნის ინტერესებს ფარად მოვირგებთ
და დიდი ფულის საშოვნელად ტყეებს გავჩეხავთ.

დილეტანტიზმი გაიფურჩქნა, ყველა ბრძენკაცობს,
ვისაც კი ანდეს ხელმძღვანელი თანამდებობა.
მის სიბრძნესა და შემართებას თუ ვინმე არ სცნობს,
ჩამოიშორებს და მიუსჯის უმუშევრობას.

ვამბობთ, ქვეყანას ვაშენებთო, არადა ვანგრევთ...
თითოკაცობის მძიმე სენი რატომ დაგვჩემდა?
პურს მენახირეს ვაცხობინებთ, მეპურეს ვაგდებთ...
რად გვსიამოვნებს ერთმანეთის ფეხქვეშ გათელვა?

მგელი ცხვრის ტყავში გახვეულა, სამართალს არჩევს...
გადედლებული მამაკაცი  მორალს გვიკითხავს...
ქუჩაში მღვდელი ტაბურეტკით აქციას არბევს...
მერე კი გვიკვირს, ამ ქვეყნიდან რატომ მიდიან?!.

მე სისხლი მტკივა, რადგან ვხედავ მძლავრობს მამონა,
ყალბი სიკეთის  შირმის უკან დგას ანგარება,
რადგან სამართალს ასამარებს უსამართლობა,
რადგან ქვეყანა უფსკრულისკენ მიემართება!..


ქემო ქავთარი
----------------------

ოლიკო

კვლავ მენატრება შენი ტიტინი,
ჩემო პატარა შვილო, ოლიკო...
გესაუბრები ხოლმე ფიქრებით
ისე, თითქოს შენც ჩემხელა იყო.

ჩემგან შორს მყოფი, მოცილებული,
ათასში ერთხელ ხედავ მამიკოს...
ასე აგვეწყო ცხოვრება, რა ვქნათ?..
უნდა მიმიხვდე, უნდა გამიგო!..

დავყურებ სურათს და მენატრები,
შენ მენატრები მე, სხვა არავინ...
მე მალე მოვალ, შვილო, მელოდე!..
შენ მელოდები მანდ, სხვა არავინ.

ოი, რამდენი თეთრი ღამე და
რამდენი სევდა, დარდი, ვარამი...
მე უშენობას, შენ უჩემობას,
ტანჯვას გვიქარგავს ბედი ქარაგმით.

პატარა ხარ და მაინც დიდი ხარ,
ეს ჩემი გული სავსეა შენით,
შენი პაწაწა ხელების სითბო
სიხარულია უთქმელი ენით.

გულს ნუ გაიტეხ, შვილო, იცოდე...
იმედით იყავ, იცხოვრე რწმენით,
შენი მამიკო შენით ხარობს და
თუ სევდიანობს ისევე შენით.

------------------------
ქემო ქავთარი

ირემს მიგიგავს...

ირემს მიგიგავს სიტურფე და მშვენიერება,
ძლიერ გიხდება ირემივით ყელმოღერება,
კეთილშობილი, ლამაზი და ისე ლაღი ხარ,
თავისუფლების ტრფობით მთვრალი ცალად დადიხარ...

როგორ გამშვენებს ალაგ-ალაგ კოხტა ხალები
და ირემივით ნაღვლიანი რომ გაქვს თვალები...
ნუ დაღონდები, გაიღიმე, ასე ჯობია,
შენ რომ იცინი, მზე ანათებს ასე მგონია...

ლაღო, ლამაზო, ხალიანო, ირმისთვალება,
სიყვარულისთვის შექმნილი ხარ, ასე თავნება...
მრავალი კაცი თავს გევლება, უკან დაგყვება,
როგორც ფარვანა, სანთლის ალს რომ ეტრფიალება.

დიდი, პატარა, შენი ტოლი, ყველა თან დაგდევს.
ნეტა ვიცოდე, რა აშტერებს მოხუცებს, ღლაპებს...
ასე, ყოველდღე, არ გაკლებენ საჩუქრებს, ვარდებს
და მომავალში გპირდებიან ედემის ბაღებს.

ყველა მოდის და შენი გულის დაპყრობას ცდილობს,
ზოგი ხელსა გთხოვს, ზოგიც გიწვევს სასიყვარულოდ,
ზოგი ქონებით თავს გაწონებს, ზოგი - ზრდილობით,
ზოგიც მუდმივი ყურადღებით, გვარიშვილობით...

მე არ ვყიდულობ შენთვის ვარდებს, არც სხვა საჩუქრებს.
გახსოვს ოდესღაც, მხოლოდ ერთი ტიტა გაჩუქე?
რა ვქნა, არ მყოფნის არც ქონება და არც ზრდილობა...
დაპირებებსაც უნდა თავის მიხვედრილობა.

არ მითხოვია, არა, შენთვის გული... არც ხელი...
მე მოვედი და მხოლოდ ჩემი გული გაჩუქე.
ჩემი გრძნობები ნიავს მოაქვს შენთან სიმღერით,
ჩემი ჩურუჩული და ალერსი ხომ არ გაწუხებს?..

მე არ დაგეძებ შენ ქუჩაში, ტყეში დავდივარ...
შენ ხარ პატარა ფურირემი დიდი ზღაპრიდან,
დაჭრილ ხარირემს სიყვარულის წყარო მწყურია
შენა ხარ ჩემი წყაროს თვალი საამურია...

ლაღო, ლამაზო, ხალიანო, ირმისთვალება,
შენი ალერსი უსაშველოდ მომენატრება.
პირველი კოცნის მოგონება ტუჩზე ამყვება,
როგორც პეპლების უნაზესი შეფარფატება.

---------------------
ქემო ქავთარი

მეგობრის ხსოვნას

ჩემი ფიქრები ზეცას ერევა
და სამყაროში ეულად დაჰქრის...
მიკვირს, ძალა რომ ჯერ არ მელევა
უბედურებით ესოდენ დაღლილს...

ყოველი ღამე თეთრად თენდება
და სასთუმალთან ვხედავ შენს აჩრდილს,
გონება უხმოდ გესაუბრება,
იგონებს ნანახს და მწარედ განცდილს...

რა უდროო დროს გიმუხთლა ბედმა,
გაუმაძღარო სიტკბო-სიცოცხლით...
რომ ვერ გიშველე?.. რა უძლური ვარ...
ეს უმწეობა გულ-ღვიძლს მიკორტნის...

რად დამიქვრივე, ბიჭო, დაიკო?..
ახლა იმის დარდს, ვარამს ვინ მოსთვლის?
გული მოქუფრულ ზეცას უმსგავსე...
ცა ვერ გადიყრის ღრუბელს სიოთი.

სიყვარულსა და ძვირფას ოჯახში
სიკვდილი გახარებას არ აცდის
და უბედური ტანჯულ სიყვარულს,
მაგ შენს საფლავზე ცრემლებად დაღვრის...

შვილები მაინც არ შეგებრალა?..
ნეტავი, შეგახედა ამათთვის...
რა მწარე არის მშობლის სიკვდილი,
შენ მაინც გესმის, შენ ობლად გაზრდილს.

საით წახვედი, აღარ ბრუნდები...
შენს საფლავს ისევ ათოვს და აწვიმს,
რას ეუბნები შენს მშობელ მამას,
ან და-ძმას გულს რომ უსერავ დარდით?

ისევ იმ დღეებს, ისევ ვიხსენებ...
შენი თვალები, თვალები მახსოვს...
მე მევედრება, მე შემომყურებს,
რაღაცა უნდა, რაღაცასა მთხოვს...

შენი თვალების ჩუმი მუდარა
სულ თან დამყვება... რას მთხოვდი მაშინ?..
მე ჩამაბარე შენი შვილები,
ღმერთმა გაცხონოს იმ ქვეყნად, ამინ!..

---------------------
ქემო ქავთარი

ჭიათურა

ერთი პატარა მხარეა, ძალზე მადლიანია,
ჭიათურა იმერლების დიდი სიამაყეა.
მაღაროთა ქალაქია...  ო, რა მარგანეცია!..
საბაგირო გზების, მართლაც, დიდი კომბინაცია...

ხომ გინახავთ ქუთაისი, ანდა კიდევ საჩხერე?..
ჭიათურა ჩვენს იმერეთს უფრო ძლიერ ამშვენებს.
ყველა სულდგმულს, უკვდავ-მოკვდავს თავის სითბოს აჩვენებს,
მონატრებულს მისი ხილვა მაგიჟებს და მახელებს...

ჭიათურას რომ ვშორდები, თვალზე ცრემლი მადგება.
ჭილოვანში ბუხუტისთან ქეიფი მენატრება,
ქუჩა-ქუჩა ხეტიალი, მოდი-ნახეს ხატება...
ნაგუთში რომ დროს ატარებ, მთელ ცხოვრებას გაგყვება.

------------------------
ქემო ქავთარი