უკვე ზაფხულიც შემომელია
და შემოდგომა სევდისფერია,
თმაში ჭაღარა გამომერია,
ცხოვრება მაინც მშვენიერია.
ღიმილზე მეტი ცრემლი მდენია,
ბევრი ჭრილობა არც მომრჩენია,
ზამთრამდე ცოტაც ხომ დამრჩენია,
ჯერ ყველაფერი არ მიმღერია.
----------------------
ქემო ქავთარი
ვით ვარსკვლავები შუაღამეში...
შენი კოცნა მწადს, სიყვარულით მთვრალს,
მიზიდავ, როგორც ცეცხლი ფარვანას.
მე კოცნების ზღვად გადავიქცევი,
აგედევნები უკან კვალდაკვალ,
ვნების მორევში ჩამოგიტყუებ,
რომ ერთი კოცნა მაინც წაგართვა.
მე ოცნებების ღრუბლად ვიქცევი,
ნატვრად დაღვრილი წვიმის წვეთები
დაგასველებენ, ჩუმად გეტყვიან,
როგორ მინდიხარ, როგორ მჭირდები...
მე მზის სხივებად გადავიქცევი,
მოვალ გაგათბობ, გაგახალისებ.
გეტყვი, რომ შენით სუნთქავს სამყარო
და თუ გიყვარვარ თვალს რად მარიდებ?..
თუ თმას გიწეწავს ანცი ნიავი,
თუკი მზის სხივი თვალებში გიმზერს,
თუ წვიმა ცდილობს გულში ჩაგიკრას
და ტუჩზე კოცნა სურთ თოვლის ფიფქებს,
მაშინ იცოდე, რომ ყველგან მე ვარ...
მე ვარ მზე, წვიმა, ქარიც და თოვლიც
შენ ვერ იმეტებ მე კი ჩუმ-ჩუმად
