დამსხვრევა უნდა უმეცრების შავ-ბნელ ჩარჩოებს,
გაურკვევლობის საბურველი შიშს ასაზრდოებს.
ასწიეთ ფარდა, შემოუშვით ცოდნის სინათლე,
ამ ჩამოქუფრულ უფსკრულებს რომ ჩასწვდეს ძირამდე!
სიცრუისაგან გავარჩიოთ იქნებ სიმართლე...
სიკეთის ნერგი გავახაროთ გულში როგორმე,
ცხოვრების გზა რომ არ ვაქციოთ ბინძურ ორღობედ!
ამაოდ ვებრძვი სიცრუისგან დაბურულ სივრცეს,
ძალაგამოცლილს განშლადობის მორევი მითრევს.
ჭეშმარიტების ღაღადისი არ ისმინება
და ისე მძლავრობს მცდარი აზრის ტირაჟირება,
რომ გულმართალ კაცს უიმედოდ აგეტირება.
ჩვენს თვალწინ ხდება დღეს სიმართლის დევალვაცია,
კოხტად შეფუთულ ტყუილს უფრო კარგი ფასი აქვს.
ამ ყრუ სოფელში იქნებ არც ვართ ჩვენ მეტის ღირსნი,
დახარბებული ანგარებით ტყუილის თქმისთვის?..
გზააბნეული გონება კვლავ ფიქრებში დაძრწის,
ეგება ჰპოვოს მაინც სადმე სხივი სინათლის,
ჩვენს უკან სხვები რომ მოდიან, ისევ იმათთვის...
მართალი სიტყვა რომ როგორმე დარჩეს ჩვენთანა,
სიცრუის დუქნად რომ არ იქცეს მთელი ქვეყანა.
-------------------
ქემო ქავთარი
შვიდი სტრიქონი ავიღე და შევკარ ტაეპად,
სამმაგი რითმა ჩავაქსოვე ჟღერად გამებად.
პირველი ორი ერთმანეთთან შევახმატკბილე,
შემდეგი სამიც მსგავსად აწყობს ხმოვან ნაპირებს
და სტროფის ბოლოს კიდევ ორი ერთად გვაცილებს.
ალბათ მოჰყვება ამგვარ ფორმას დავა-ხმაური,
ლექსის ამ წყობას მე ვუწოდე ქავთარაული.
---------------
ქემო ქავთარი
