მე და გიტარა

 

დიდი ხნის წინათ, ამ ცხოვრების შორეულ წლებში,

ამღერდა გული და გიტარა ავიღე ხელში.

მას შემდეგ ვწვალობ და გზადაგზა ნელ-ნელა ვსწავლობ,

ჩემთვის ვღიღინებ, თვითნასწავლი ბარდი ვარ ძმაო...

 

მე არ ვიცოდი, არც ნოტები და არც რიტმები,

მე ჩემებურად შევაგებე სიმებს თითები.

რომ არ ვიცოდი, რა მემღერა, თვითონ დავწერე

ჩემი ლექსები და მუსიკა გამოვიგონე.

 

დიდი ხნის წინათ დავმეგობრდით მე და გიტარა,

ერთად მოვდივართ, არავისი არა გვინდა რა...

ვერ შეაჩერებ აღმაფრენას, ვერ უბრძანებ გულს...

ჰოდა, იმღერე! ვის რას უშლი, თუ სიმღერა გსურს?

 

მუსიკის ჰანგებს აედევნე თავდავიწყებით,

ფრთები გაშალე და ოცნებით ზეცას მიწვდები.

გაუზიარე შენს მეგობარს გულის ფიქრები,

შენ და გიტარა სიკვდილამდე ერთად იქნებით.

-----------------

ქემო ქავთარი

კოცნა

 

ისე გიღიმის გრძნობა თვალებში,

ვით ვარსკვლავები შუაღამეში...

შენი კოცნა მწადს, სიყვარულით მთვრალს,

მიზიდავ, როგორც ცეცხლი ფარვანას.

 

მე კოცნების ზღვად გადავიქცევი,

აგედევნები უკან კვალდაკვალ,

ვნების მორევში ჩამოგიტყუებ,

რომ ერთი კოცნა მაინც წაგართვა.

 

მე ოცნებების ღრუბლად ვიქცევი,

ნატვრად დაღვრილი წვიმის წვეთები

დაგასველებენ, ჩუმად გეტყვიან,

როგორ მინდიხარ, როგორ მჭირდები...

 

მე მზის სხივებად გადავიქცევი,

მოვალ გაგათბობ, გაგახალისებ.

გეტყვი, რომ შენით სუნთქავს სამყარო

და თუ გიყვარვარ თვალს რად მარიდებ?..

 

თუ თმას გიწეწავს ანცი ნიავი,

თუკი მზის სხივი თვალებში გიმზერს,

თუ წვიმა ცდილობს გულში ჩაგიკრას

და ტუჩზე კოცნა სურთ თოვლის ფიფქებს,

 

მაშინ იცოდე, რომ ყველგან მე ვარ...

მე ვარ მზე, წვიმა, ქარიც და თოვლიც

შენ ვერ იმეტებ მე კი ჩუმ-ჩუმად

უკან დაგდევ და ყოველთვის გკოცნი.

-----------------

ქემო ქავთარი

შემოდგომა მოსულიყო

შემოდგომა მოსულიყო,
სუსხიანი ქარი ქროდა,
ავად ვიყავ, უშენობა
მტკიოდა და სულში თოვდა.

სიხარული გამქრალიყო,
წამლად მხოლოდ ღვინო მქონდა,
არ მშველოდა, გაყინულ გულს
ვერაფერი ვერ ათბობდა.

სევდიანი ღიღინით რომ
მივყვებოდი გზას,
თამბაქოს კვამლში ვახვევდი
ღვინონასვამ დარდს.

უსამართლო ბედისწერას
ვარიდებდი თვალს,
მომავალშიც ვერ ვხედავდი
ვეღარაფერს კარგს.

ღიღინ-ღიღინით
მივუყვებოდი გზას,
ჩემს უბედურ ბედს
ვერ ვუსწორებდი თვალს...

დამსხვრეული ოცნებებით
ყოფნას აზრი აღარ ჰქონდა,
არც მიჭირდა, არც მილხინდა
ხან მქონდა და ხან არ მქონდა.

დარდის გუდა გავსილიყო,
მძიმე ტვირთად თან დამქონდა,
ცივი ზამთრის მოლოდინში
გული უკვე წასვლას მთხოვდა.

მაგრამ ალბათ შევებრალე
ცაში მაღალ ღმერთს,
შენი სახით მომივლინა
გაზაფხულის მზე.

გულში ისე ამიფეთქდი,
გრძნობით ამავსე,
მოხვედი და გამინათე
სულის კარიბჭე.

გულში მინთიხარ,
ვით გაზაფხულის მზე,
შენ გამინათე
სულის კარიბჭე...

მერე მივხვდი, თურმე შენი
გულიც მხოლოდ ჩემთვის ძგერდა,
ჩემთან ყოფნა მოგწონდა და
სიხარულსაც განიჭებდა.

მაგ თვალების სხივი მათბობს,
შენი კოცნა წამლად მექცა,
გულში იმედი გაღვივდა
ცხოვრებას აზრი მიეცა.

შენს სიყვარულს მივეძალე,
როგორც ძველ ღვინოს,
გადამრია, გულში ცეცხლი
ისე შემინთო.

მაგ ბაგეებს დავეწაფე,
როგორც ღვინის დოქს,
ტყუილია, რომ ამბობენ
დოქის ტუჩი სჯობს.

ვერ შეველევი
მაგ ლამაზ თვალებს მე,
გულში მინთიხარ
ვით გაზაფხულის მზე...

-------------------
ქემო ქავთარი

პითაგორა (მეგობრული შარჟი)

ბავშვობაში, მაგ შენს თავში
გადაბრუნდა შარიკი
და გაგიჩნდა სიყვარული
უცებ მათემატიკის...

და იმ დღიდან დაიღუპე,
სულ წახვედი ხელიდან,
„სკანავსა“ და „თოფურიას“
არ იშორებ გვერდიდან.

ჭიათურის სიამაყე
მაღლივ კორპუსს ეწვიე,
გიჟი გიჟებთან მიხვედი,
სხვა ბედს ვერსად ეწიე.

მაშ, „მეხმატის“ ფაკულტეტზე
რად ეძიე ადგილი,
იდეალად თუ არ გყავდა
ვაჟა დავითაშვილი?!.

მეტისმეტმა სწავლამ, ძმაო,
აგირია გონება,
ღვინის სმა დარდმა გასწავლა,
სიგარეტის ბოლებაც...

ლექტორების მაგალითზე
თუკი გინდა იცხოვრო,
ჭოღოშვილზე უკეთესი
სხვა ვინ გინდა იპოვო?..

ნეტა ვინ ხარ?.. რა ტიპი ხარ?..
რა აზრის და რა ნიჭის?..
პითაგორად წოდებულო,
ინჩქიტიძე დავითი!..

სხვის შმოტკებში გაზმანულო,
ეგ პრიჩოსკაც გიხდება...
ვერის ბაღში პაემანი,
ნაშებთან თუ ლოთებთან?..

ძმაკაცებიც ისეთი გყავს,
რომ ვინ გინდა ინატრო?..
გიჟი მენო და აკოფა,
ასტრონომა მიხაკო,

მეხანიკი ალიკია
და სულელი ბორია,
მუმუკა, თუ პროფესორა...
რამოდენა დონეა?..

პითაგორა, პითაგორა,
აფსუს, რა სახელს არცხვენ?..
რას იზამდა ის საწყალი,
ახლა შენ რომ გხედავდეს?..

სირცხვილისგან, დარდისაგან
ძალზე შეწუხდებოდა
და საფლავში ერთი ცხრაჯერ,
ქე გადაბრუნდებოდა...

-------------------
ქემო ქავთარი

ჭიათურა

ერთი პატარა მხარეა, ძალზე მადლიანია,
ჭიათურა იმერლების დიდი სიამაყეა.
მაღაროთა ქალაქია...  ო, რა მარგანეცია!..
საბაგირო გზების, მართლაც, დიდი კომბინაცია...

ხომ გინახავთ ქუთაისი, ანდა კიდევ საჩხერე?..
ჭიათურა ჩვენს იმერეთს უფრო ძლიერ ამშვენებს.
ყველა სულდგმულს, უკვდავ-მოკვდავს თავის სითბოს აჩვენებს,
მონატრებულს მისი ხილვა მაგიჟებს და მახელებს...

ჭიათურას რომ ვშორდები, თვალზე ცრემლი მადგება.
ჭილოვანში ბუხუტისთან ქეიფი მენატრება,
ქუჩა-ქუჩა ხეტიალი, მოდი-ნახეს ხატება...
ნაგუთში რომ დროს ატარებ, მთელ ცხოვრებას გაგყვება.

------------------------
ქემო ქავთარი

უცხო ენები (სახუმარო)

ერთხელ პატარა თაგუნას
მოსწყინდა სოროში ჯდომა,
გასართობად გარეთ გამოგულავდა,
მაგრამ უცებ, თითქოს ბედად,
წინ კატა არ შეეფეთა?..
და კინაღამ შეგვიჭამა
ეს თაგუნა...
ვაი, ვაი, ვაი!..

თუმცა აქ ჩვენმა თაგუნამ,
ხერხი და ჭკუა იხმარა,
შეაბრალა თავი კატას
და მასლაათი გაუბა:
ჯერ ნუ შემჭამ, ძია კატა,
ხომ იცი, რომ შენს ხელში ვარ,
სიკვდილის წინ, გეხვეწები,
მათამაშე ფეხბურთი!..

ითათბირეს, გადაწყვიტეს,
სანაძლეოსაც ჩავიდნენ:
თაგვს დაურტყვამს კატა პენალტს,
თუ გაუტანს ხომ შეჭამა...
თუ არა და მაინც შეჭამს,
აბა კატა რის კატაა,
თუ თაგვი ვერ დაიჭირა,
თუ თაგვი ვერ დაიჭირა...
ვაი, ვაი, ვაი!..

ბურთს ასწორებს ძია კატა,
გამორბენი, მერე დარტყმა
და თაგუნას უშედეგო
ნახტომი...
გაიტანა გოლი კატამ,
მაგრამ თაგვი სადღაც გაქრა,
მაგრამ თაგვი სადღაც გაქრა...
ვაი, ვაი, ვაი!..

სოროში ზის ჩვენი თაგვი
და გულიანად იცინის,
მოატყუა, თურმე კატა,
რა იოლად, რა ადვილად...
გარეთ კატა გულზე სკდება,
თაგვმა როგორ გამაცურა?
ვახ, მე კატა არ ვყოფილვარ,
თავში არ მქონია ჭკუა...
ვაი, ვაი, ვაი!..

ადგა და კატამ დაიწყო,
უცებ ძაღლივით ყმუილი,
თაგვს ეგონა, მომაკითხა მურიამ...
დაამჟავა ალბათ კატა,
ახლა მიხმობს, გამო გარეთ,
გამო, გამო, თაგვო, ნუ გეშინია!..

გაცუნცულდა თაგვი გარეთ,
გაცუნცულდა და რა ნახა?..
იქვე დახვდა ძია კატა,
სტაცა ხელი გადასანსლა.
თაგვს ხომ თაგვი მიტომ ჰქვია,
რომ ის კატის საჭმელია,
რომ ის კატის საჭმელია...
ვაი, ვაი, ვაი!..

გაიჭიმა ძია კატა,
გაილოკა ულვაშები,
ეშხიანად, მადიანად,
გადისვა მუცელზე ხელი...
რა კარგია, რა ნაღდია
და როგორ გამოსადეგი,
როცა კაცმა იცი
უცხო ენები!..

----------------------
ქემო ქავთარი

ტირის ღამეული სიჩუმე...

ტირის ღამეული სიჩუმე,
გრგვინავს მდუმარება ტაძრის,
ჩუმად სიყვარულზე ჩურჩულებს
ლოცვად მუხლმოყრილი კაცი...

უძირო თვალების ზმანება,
სევდა, ნაღველი და დარდი...
აწეწილ ფიქრებში არ ცხრება
უიღბლო სიყვარულის ლანდი.

ოდესღაც ბედნიერი დღეები,
ახლა კი ტკივილი მძაფრი...
კოშმარად ქცეული სიცოცხლე
ბორგავს და ნელ-ნელა გადის.

წარსულში გაფრენილან ფიქრები,
მისდევენ გულისსწორის აჩრდილს.
ქვითინებს ღამეული სიჩუმე,
გუგუნებს მდუმარება ტაძრის!..

---------------------
ქემო ქავთარი

არაგვო...

არაგვო, ჩემო არაგვო,
არაგვო არაგვიანო,
სამასი გმირის მეგზურო
იჩქარე შე მადლიანო!..

არაგვო, შენი ტალღები
მორბიან, მოიჩქარიან,
მთაში გაზრდილო მებრძოლო,
ბარში რად მიგიხარია?..

არაგვო, შენ არ ჩერდები
არცარას დაემონები,
შენებურად მსურს ვიცხოვრო
მაგ წესით, მაგ გემოვნებით...

არაგვო, ჩემო არაგვო,
არაგვო არაგვიანო,

მთიდან ბარს მიხვალ მაშველად,
მიდი, არ დააგვიანო!..

---------------------
ქემო ქავთარი

ფიქრთა თარეში

ტანჯავს ამღვრეულ გონებას
ფიქრთა თარეში,
მოგონებები ჩნდება კვლავ
მრუმე ღამეში.
წრფელი გრძნობა და გულისთქმა
ტრფობა ხავერდი...
და ოცნებების სანთელი
ცრემლად ნაღვენთი...

პირველი კოცნა, პირველი
ცეკვა და ლექსი,
გრძნობის გამხელა, გახსნილი
გულის კარები...
თრთოდენ წითელი ვარდები
ჩუმი ალერსით,
მოგონებები ჩნდება კვლავ
მრუმე ღამეში.

----------------------
ქემო ქავთარი

როგორ ვცდებოდი...

როგორ ვცდებოდი მე, როცა მეგონა,
ვერვინ წამართმევდა შენს თავს.
თურმე სიყვარულსაც ყოლია მტერი,
ოცნების კოშკებს რომ ლეწავს...

მე, შენსკენ მომავალს, დამადებს ხუნდებს
და სადღაც საკანში მკეტავს,
შენ კი საპატარძლოს შავად შეგმოსავს
და დაგაახლოვებს ცრემლთან.

რატომ გაგვწირა წუთისოფელმა,
რად გაგვიმეტა ბედმა?..
მაგ ლამაზ თვალებს ისევ დავეძებ,
ღამეებს ვათენებ თეთრად.

---------------------
ქემო ქავთარი

თითქოს უნდა გათენებულიყო...

თითქოს უნდა გათენებულიყო,
ცისკარმა გამოანათა ცაზე,
მაგრამ უცებ წყვდიადი ჩამოწვა,
უკუნი ღამე დაგვადგა თავზე...

გვეგონა, ყველას ასე გვეგონა,
თავისუფლება ავიღეთ ხელში,
ვამბობდით, აწი ჩვენ რაღა გვიჭირს,
ჩვენი თავი ჩვენადვე გვეყუდნის...

მართალი უთქვამთ წინაპრებს, ალბათ,
კაცი ბჭობს ღმერთი იცინის, მართლაც
თავისუფლად არვინ გვიშვებს, არა...
მოგვატყუეს ძალზე მწარედ, კვლავაც...

ტანჯვა-განსაცდელს ბოლო არ უჩანს,
რაც ბოროტებამ ხელი დაგვრია...
თავისუფლებას მოველით სუნთქვად,
სამშობლოვ ჩემო, დიდი ხანია...

ამოვა მზე ისევ, გამარჯვების,
დაგიბრუნდება ძველი დიდება,
გათენდება, რადგანაც ბოროტი
კეთილის ხელით შეიმუსრება...

გაბრწყინდება საქართველოს ზეცა,
თავისუფლება გაათბობს ჩვენს სულს.
ავდგეთ ფეხზე, საქართველოს შვილნო,
თაყვანი ვცეთ, სამშობლოს დიდებულს!

----------------------
ქემო ქავთარი

ქორწილია!..

ქორწილია!..  ჟამი თქვენი ბედნიერების...
ქორწილია!..  ვარდობის და ყვავილობის დღე...
თამადა ასწევს ჭიქას, რომ თქვენ გადღეგრძელოთ,
ახალყვავილნო, იხარეთ და იბედნიერეთ!..

ფეხზე ამდგარა ხალხი, თქვენს სადღეგრძელოს სვამს.
ყველა გლოცავთ და ყველა გულით გისურვებთ კარგს...
და მეც გისურვებთ, მუდამ გიყვარდეთ ერთმანეთი,
დაგლოცავთ ძველებურად და...  ტკბილად დამიბერდით!

არ შეგერცხვინოთ ერი და ჩვენი საქართველო!
არ დაივიწყოთ არა, მამული სასახელო!
პატივი ეცით მშობელს, ძმას გაუწიეთ ძმობა,
მოყვარეს უმოყვრეთ და მტერს არ მოაკლოთ მტრობა!..

ღმერთმა ჯანმრთელობა მოგცეთ და არსობის პური,
გაგამრავლოთ და შვილები მრავლად დაგეზარდოთ!..
შეაბერდით ტკბილად ერთურთს, გაიხარეთ გულით,
შვილთა შვილთა შვილთა შვილის ქორწილიც გენახოთ!

წუთისოფელი ბუტია ბავშვს არა ჰგავს, ხალხო,
დღეს გაგებუტოს, ხვალ კი ისევ შენ გეთამაშოს...
რაც წავა, წავა, ის მეორედ არ დაბრუნდება
და ეს ქორწილიც არასოდეს განმეორდება.

მხოლოდ თქვენს გულში, თქვენს რწმენაში, თქვენს ოცნებაში
დარჩება ეს დღე დაუვიწყარ მოგონებებად,
გაუნელებელ სიყვარულით თუ იწვის გული,
ქორწინების დღე არასოდეს დაავიწყდება.

------------------------
ქემო ქავთარი

შენა ხარ ჩემი ხატი წმინდათ-წმინდა...

შენა ხარ ჩემი ხატი წმინდათ-წმინდა
და შენ რომ მწყალობდე, მე მხოლოდ ის მინდა.
მე შენზე ფიქრებით გაწამებული ვარ,
უტყვი სიყვარულით გზააბნეული ვარ...

მაგრამ შენ არ იცი, ვისთვის რადა ფასობ,
ვისთვის რადა ღირხარ, შენ არ იცი, კარგო...
შენ უცხო მშვენებით გაშლილი ვარდი ხარ,
ციდან მოწყვეტილი კოხტა ვარსკვლავი ხარ.

მე რომ ვერ მივწვდები, შენ ის მწვერვალი ხარ,
მე რომ არ მეკუთვნის, შენ ის ყვავილი ხარ,
შენამდე ვერ მოვალ, თუმცა სულ ახლოს ხარ,
ჩემთვის რომ არ მღერის შენ ის ბულბული ხარ...

და მე ამ ხატის წინ ისე ვიფერფლები,
ისე ვიღველფები, რომ შენ ვერც კი ხვდები.
თუკი არ ეწერა ბედი ჩვენს სიყვარულს,
ისევ ის მერჩია, რომ არ მყვარებოდი.

არა, აღარა მწამს ქვეყნად არაფერი,
მხოლოდ შენზე ვფიქრობ, შენგან ვიტანჯები.
შენი სიყვარული გულს ისე ედება,
ვიცი, არაფერი აღარ მეშველება...

----------------------
ქემო ქავთარი

უბედურ კაცს...

უბედურ კაცს არასოდეს
გაუღიმებს, ალბათ, ბედი...
და მე, ბედი რომ მქონოდა,
შენ არ შემიყვარდებოდი.

სიყვარული, სატანჯველად
რომ გექცევა, მწარე არის,
მაგრამ მაინც შენს სიყვარულს
ამ გულიდან ვერვინ წაშლის...

ჩემი ღმერთი შენ ხარ მხოლოდ,
შენს მეტი მე არვინ არ მწამს.
შენთან ყოფნა სულს მიმშვიდებს,
უშენობა ძლიერ მტანჯავს...

შენი სილამაზით ვტკბები,
ეგ მშვენიერება მათრობს...
ნეტა, შენ ჩემზე ფიქრობდე,
ჩემთვის არსებობდე, კარგო!..

უბედურ კაცს არასოდეს
გაუღიმებს, ალბათ, ბედი...
და მე, ბედი რომ მქონოდა,
შენ არ შემიყვარდებოდი.

---------------------
ქემო ქავთარი

ბუტია და თავნება

შემიყვარდა ერთი გოგო,
ბუტია და თავნება,
ო, ღმერთმანი, არ ვიცოდი,
თუკი გამაწამებდა.
რა ვიცოდი, დამტანჯავდა
ჩემი გოგო თავნება...
მის დევნაში დავიღალე,
დამეწყვიტა ნერვები...
მოდი ჩემთან, გენაცვალე,
მოდი მოგეფერები!..

გაკოცებ და გეწყინება,
წახვალ, დამემალები...
მე კი გული მეტკინება
შენგან განაწამები,
მე ისევ მომენატრება
ეგ ლამაზი თვალები...
არა, აღარ გამებუტო,
ნუღარ დამემალები!..
მეტი აღარ მომანატრო
ეგ უძირო თვალები!..

------------------------
ქემო ქავთარი

დავიგვიანე

დამიგვიანდა მოსვლა შენამდე,
შევფერხდი გზაზე, ვეღარ ვიარე...
მე, თურმე, ძლიერ დავიგვიანე,
შენ ჩემს მოსვლამდე სხვა შეიყვარე.

რა ძნელია, როცა იტანჯები
უიმედო სიყვარულით კაცი,
როცა იცი, შენზე არც კი ფიქრობს
შენთვის ერთადერთი წმინდა ხატი...

სხვას ეკუთვნის უკვე შენი გული,
მე ისევ შენს სილამაზეს ვეტრფი.
უშენობით შფოთავს ჩემი სული,
ისევ მხიბლავს მაგ თვალების ეშხი.

ისე, როგორც ხავსს წყალწაღებული,
უკანასკნელ იმედს ვეჭიდები.
იქნებ ქვეყნად მოხდეს სასწაული,
იქნებ ჩემსკენ მოგიბრუნდეს გული...

ანთებული სანთელივით იწვის,
დაჩაგრული ჩემი სიყვარული,
დასასრული აღარა აქვს ტანჯვას,
ლამის არის, ბოღმით გასკდეს გული.

რა ვიცოდი, თუკი შენი გული
უკვე სხვისი სიყვარულით ძგერდა,
რა ვიცოდი, თუკი შენი გული
ჩემს სიყვარულს არასოდეს დაიტევდა.

------------------------
ქემო ქავთარი

წვიმს...

წვიმს, ფანჯარაში იჭყიტებიან
ცნობისმოყვარე წვიმის წვეთები,
ცა ტირის, თითქოს,  მიწა სველია
ცრემლად დაღვრილი მლაშე ლექსებით.

წვიმის წვეთებში გამოკრთა სახე
და ცრემლით სავსე უძირო ტბები...
ტიროდი, თვალი ვერ იტევდა და
ჩამოგდიოდა ღაწვებზე ცრემლი..

წვიმს, ფანჯრის რაფას დახეთქებული
წვეთების  ხმები სიმშვიდეს მიფრთხობს...
და ცრემლით სავსე შენი თვალები
მეჩვენება, რომ ჩემს შველას ითხოვს.

შენ ნუ იტირებ, გულს ნუ მომიკლავ,
შენს ტირილზე ხომ მეც ავტირდები.
შენ არ გიჭირდეს, რა მინდა მე სხვა?..
თავს შემოგწირავ არც დავფიქრდები.

როგორ მოგხედო? რითი გიშველო?
ეგება გწყინდეს ჩემი ტრფიალი?..
სიყვარულზე რომ უარი მითხრა,
ბოღმით გასკდება გული ტიალი...

წვიმს, ფანჯარაში იჭყიტებიან
ცნობისმოყვარე წვიმის წვეთები,
ცა ტირის, თითქოს,  მიწა სველია
ცრემლად დაღვრილი მლაშე ლექსებით.

--------------------
ქემო ქავთარი

ასე უცნაურად...

ასე უცნაურად, რატომ მიყურებ?
ნუთუ, გეშინია ჩემი?..
შენი სილამაზის მოტრფიალე ვარ,
ეს გული სნეულია შენით...

მე შენთვის მინდა,
რაც ამ ქვეყნად სიკეთე ხარობს.
შენთვის ვმღერივარ,
შენთვისა ვწერ
ამ სიმღერებს, პატარა ქალო!..

თვალებში თაფლი
და შავ თმებზე ბნელი ღამე,
გაღიმება გარიჟრაჟივით...
ვარდის სურნელი
თავბრუს მახვევს და მიზიდავს
ჯადოსნური ანდამატივით.

ასე უცნაურად, რატომ მიყურებ?
ნუთუ, სულ არ გესმის ჩემი?..
შენი სილამაზის მოტრფიალე ვარ,
ეს გული სნეულია შენით...

-----------------------
ქემო ქავთარი

მენატრები

მენატრები ისევ,
ისევ, ისევ...
გელოდები ისევ ისე,
უნებურად გეძებ ისევ...
გაფრენილან წლები,
დარჩა მხოლოდ მოგონება,
ის ლამაზი დღენი
ისევ ტკბილად მაგონდება,
მაგონდება...

მაგ უძირო თვალებს,
ლამაზ თვალებს,
აბა, ვინ არ შეიყვარებს,
ანგელოზო გენაცვალე...
მახსოვს შენი სითბო,
მაგ ტუჩების სველი სიტკბო...
ახ, ნეტავი იმ დროს,
მაგრამ დრო თავისას ითხოვს,
ითხოვს...

ვარსკვალავიან ღამეს
სიყვარულით დავიღალეთ,
თავზე დაგვნათოდა მთვარე,
გვწვავდა ვნების ოკეანე,
ჩემს ხელებში თრთოდა,
ეგ შენი ლამაზი მკერდი,
უნაზესი გრძნობით
ზღვაში ცურავს თეთრი გედი,
თეთრი გედი...

---------------------
ქემო ქავთარი

წითელი ვარდები

წითელი ვარდები გიყვარდა,
მე კი არ მომქონდა შენთვის...
არ ვიცი, გწყინდა თუ არა,
ალბათ, მაპატიებს ღმერთი.

შენთვის სხვას მოჰქონდა ვარდები,
წითელი ვარდები, კარგო...
არ ვიცი, გიყვარდა, თუ არა,
მას კი არ უყვარდი ამ დროს.

მე შენგან მოკლული გული მაქვს,
შენ კი კვლავ მარიდებ თვალებს...
ალბათ, მას დარჩები, ძვირფასო,
ვინც შენთვის მეტ ვარდებს დაკრეფს.

რად გინდა ასეთი ვარდები,
მებაღის ტრფობას თუ არ გრძნობს?..
ფუჭია ვარდის სილამაზე,
თუ სიყვარული არ ათბობს!..

წითელი ვარდები გიყვარდა,
მე კი არ მომქონდა შენთვის...
არ ვიცი, გწყინდა თუ არა,
ალბათ მაპატიებს ღმერთი...

----------------------
ქემო ქავთარი