დრო ბჭობს

სწორ გონს როს ფლობ,
ხომ ჰგმობ ღრძო ბრბოს,
დროს რომ ომს სთხოვს,
ჯგროდ რომ სპობს ნორჩს?..

ხომ გრძნობ, რომ სჯობს,
როს ზრო შობს შტოს?..
დრო ორ თოკს ქსოვს,
შნოს გთხოვს, ჩმორს გმობს...

დრო შორს ჭორს ბჭობს,
ზოგს სთხოვს სწორ როლს,
ჯორს - ფლოქვს, ღორს - რკოს,
ხბოს - ხორცს, ქოხს - კომლს,

ლოთს - ბოთლს, ჟმოტს - გროშს,
ცხორს - დოლს, ქორს - გნოლს...
დრო თოვს, დრო ბჭობს,
დრო შობს, დრო სპობს.

-------------------
ქემო ქავთარი

ის

ის, ვინც იქ ზის,
შვიდ გზის ცის პირს,
ის თვით ჰქმნის თქმით
დღის თბილს, ცივ ჩრდილს,

ცის რიტმს, მზის ციკლს,
მის სხივს ბინდს ჰყრის,
წყლის რიგს მთის მხრით
სჭრის, ვით ხმლის კვრით.

მით წვიმს, მით ქრის,
ცივ ფიფქს ძირს შლის,
ის ზრდის ვით ჩვილს,
თვის ქმნილს თვით სჯის...

ის, ღვთის ძის გზით,
სხვის წილ ჭირს სტირს,
მით სცდის ჯვრის ტვირთს,
იქ ღვრის ხსნის სისხლს.

ვინც ძრწის ძის კვლით,
ვის ფიქრს შიშს ჰგვრის,
ის იქმს ცით ლხინს,
იქ ზის ღვთის მხრით.

ღვთის ნიშს, მის შვილს
იმ მხრივ ღირს ხდის,
ვით ქნის მის ნიჭს,
ვით სჭირს მის ჟინს.

-------------------
ქემო ქავთარი

დღეს მე ლექსს ვწერ

ღმერთს ერთს ეს ნებს,
მზე ქმნეს ცხელ წრედ,
ძევს ხმელს, წყლებს ზედ,
ბნელს ჰკვეთს, ჩქეფს დღედ.

მხნედ ძგერს ბევრ წელს,
მზე ცხელ წნელს გრეხს,
წრფედ ჰფენს თეთრ ფერს
მთებს, ზღვებს, კლდეს, ტყეს...

ბრგე მთებს მზე სცემს,
თეთრ თხემს, ქედ მხრებს,
ბეჭ ბრტყელ დევს კბენს,
ხევ ხევ ცრემლს თხევს...

წვეთ წვეთ კრეფს წყლებს,
ხევს, ფშებს, ტბებს, ზღვებს,
რგებს ხეს, ტყეს, თესლს,
შველს ცხვრებს, მწყემსს, გლეხს.

ჩვენ ვშველთ ჩვენს მწეს?
ტყეს ვჩეხთ, ხეს ვგლეჯთ...
დღეს ჩვენ გესლს ვთესთ,
ბევრს ვყეფთ, ვღრენთ, ვკბენთ.

მტერს ვძვლევთ?.. ჯერ ვთვლემთ,
ერთ პეშვ ვერცხლს ვდევთ.
ვერ ვთესთ, ვერც ვკრეფთ,
ვერ ვცემთ გრდემლს კვერს...

ვერ ვჭედთ ჩვენს ბედს,
ჩვენს ხვედრს ვერ ვძლევთ.
მე ვჭვრეტ ერთ მხსნელს,
ჩვენს მწეს ძე ღმერთს.

ეს დღეც სხვებს სდევს,
ქერს ვთეს, ქვებს ვკრეფ,
ცრემლს ვწმენდ ჩემს ბედს,
დღეს მე ლექსს ვწერ.


ქემო ქავთარი
-------------------

ბუ დუმს

ბუ დუმს, სულ დუმს,
თუმც სწუხს, თუ ქუხს.
სძულს უტყვ, ჩუმ ბუს
ბუმ, ბუხ... ბუ სწუხს.

ბრუხ, გრუხ, ჩუხ, ჩუხ...
თუ ქუხს, რუ დუღს,
მუნ ხნულ ღრმულს გუბს,
გულ ბრუნს ჭუჭყს, დუჟს...

გულს შურს, თუ სულს?
ტუჩს სურს, თუ ყურს?
კუჭს სძულს, თუ წყლულს,
ურჩ კუნთს, თუ ღრუს?

თუ შურს, სულ სძულს
მრუდ ბუჩქს, ყრუ ჭუპრს,
ბლუ ფურს, ურცხვ ბუზს,
ტლუ გნუს, კუტ კნუტს,

უქმ ფუნჯს, ცრუ ტუზს,
ცუდ კრუხს, რუხ ლურჯს,
სუსტ ქუსლს, ფუჭ ცურს,
თუ სძულს, სულ შურს...

გულს დუღს, თუ დუღს...
ნუ სწუხ უხვ ფულს!
ნურც ქურქს, ნურც რუჯს!
ნუ გსურს ხუთ წუთს!

თუ ქუხს, რუ დუღს,
ბუ დუმს, ყრუდ სწუხს.
ნურც დუმთ, ნურც სწუხთ!
ნუ გძულთ, ნუ გშურთ!

ქემო ქავთარი

დრო

დღეს ხომ ეს ბრბო,
ღმერთს რომ ვერ სცნობს,
ხეს სპობს, ბევრს ფლობს,
მეტს სთხოვს ერთ გონს...

ჩემს ქოხს, შენს ჯორს
ხელს ჰყოფს, მხეცს შობს,
ტეხს ტოტს, ტყეს ნორჩს
გლეჯს ყლორტს, სდევს დროს.

დრო კი შორს ქრის,
თოვლს ძირს რომ ყრის,
ფლობს ვის ცოლს ვინ,
ზოგს სჯის ორ გზის...

ლოთს სმის შნო სჭირს,
ბოთლს ცლის, ხორცს ჭრის,
ლომს ვინ სთხოვს შვილს?..
ღორს კი ხბო სცვლის.

დრო არ თხზავს ჭორს,
დროს თუ სურს, თოვს.
ის ცის პირს ზის,
ცივ ფიფქს ძირს შლის,

თოვლს ფენს ქედს, ბორცვს,
დრო დებს თეთრ ნოხს.
დრო ხომ თოვლს გმობს,
ნორჩ ყლორტს რომ სპობს...

-------------------
ქემო ქავთარი

ზღვა

ცამ თქვა, ამ ზღვას რა სწადს ამ წამს?..
არ ჰგავს კარგ კაცს და არც წყნარ ტბას,
ქარს ჰკრავს ავ ფრთას, წყალს ძრავს, მთად დგამს,
გზად სვამს და ნთქავს წყალს, ქვას და სხვას...

ავს ან და კარგს, ხან კაცს, ხან ქალს,
ცხრა ძმას, სამ დას, ათ ტახს, რვა ზღარბს.
შავ თვალს და წარბს, თავს, ტანს და თმას,
ძვალს, ტყავს და მხარს კლავს, ჭამს და ხრავს...

ცამ თქვა, ზღვა სხვა წყალს სვამს ამ წამს.
ამ ქალს ტანს ბანს, რწყავს და არ კლავს...
ქალს ცა სწამს და ზღვა სწადს, რა ქნას?
ზღვა თმას ბანს და მთვრალ კაცს არ ჰგავს...

--------------------
ქემო ქავთარი